Εδώ τελειώνουν τα έργα της Θάλασσας…
τα έργα της Αγάπης… (Γ. Σεφέρης)

   
Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο
είναι οι φτωχοί… οι δικοί μας οι δυνατοί…(Γ. Ρίτσος)

   
χάϊντε θύμα… χάϊντε ψόνιο.. χάϊντε Σύμβολο αιώνιο
αν ξυπνήσεις μονομιάς… θά’ρθει ανάποδα ο ντουνιάς..
(Κώστας Βάρναλης)

   
Πως να σωπάσω μέσα μου.. την ομορφιά του κόσμου
ο ουρανός δικός μου… η θάλασσα στα μέτρα μου..
Πως να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ’άλλα μάτια..
Στα ηλιοσκαλοπάτια.. μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω…

Στου βούρκου μέσα τα νερά… ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε… να χαμηλώσω τα φτερά;
(Κ. Κινδύνης)

   
Eίσαι ψυχή μου… η κόρη που τη σβήνει ολοένα,
κάποιος έρωτας πικρός,
που λησμονήθηκε κοιτώντας προς τα περασμένα
κι έτσι θα απομείνει…
Κατάμονη σε μι’ακρη.. όπως εκείνοι σε παρατούν
ο κόσμος.. ο καιρός..

(Κ. Καριωτάκης)