Ελιά

Είμαι του ήλιου η θυγατέρα
η πιο απ’ όλες χαϊδευτή,
κι η τόση αγάπη του πατέρα
σ’ αυτόν τον κόσμο με κρατεί.
Όσο να γύρω νεκρωμένη
αυτόν το μάτι μου ζητεί.

Είμαι η εληά η τιμημένη

Όπου κι αν λάχω κατοικία
δε μου απολείπουν οι καρποί
ως τα βαθιά μου γηρατεία
δεν βρίσκω στη δουλειά ντροπή.
Μ’ έχει ο Θεός ευλογημένη
κι είμαι γεμάτη προκοπή.

Είμαι η εληά η τιμημένη

Φρίκη κι ερμιά, νερά και σκότη
την γην εθάψαν μια φορά…
Πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
στο Νώε η περιστερά.
Όλης της γης είχα γραμμένη
την εμορφάδα και χαρά.

Είμαι η εληά η τιμημένη.

Εδώ στον ήσκιο μ’ αποκάτου
ήρθ’ ο Χριστός ν’ αναπαυθεί,
κι ακούστηκε η γλυκειά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί.
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
έχει στη ρίζα μου χυθεί.

Είμαι η εληά η τιμημένη.

Και φως πραότατο χαρίζω
εγώ στην άγρια νυχτιά,
τον πλούτο πια δεν το φωτίζω,
συ μ’ ευλογείς φτωχολογιά
.
Κι αν απ’ τον άνθρωπο διωγμένη,
μα φέγγω εμπρός στην Παναγιά.
Είμαι η εληά η τιμημένη.

 

 Κωστής Παλαμάς

Έλα κοντά μου , δεν είμαι η φωτιά.
Τις φωτιές τις σβήνουν τα ποτάμια.
Τις πνίγουν οι νεροποντές.
Τις κυνηγούν οι βοριάδες.
Δεν είμαι , δεν είμαι η φωτιά.

Έλα κοντά μου δεν είμαι άνεμος.
Τους άνεμους τους κόβουν τα βουνά.
Τους βουβαίνουν τα λιοπύρια.
Τους σαρώνουν οι κατακλυσμοί.
Δεν είμαι, δεν είμαι ο άνεμος.

Εγώ δεν είμαι παρά ένας στρατολάτης
ένας αποσταμένος περπατητής
που ακούμπησε στη  ρ ί ζ α  μιας  ε λ ι ά ς
ν’ ακούσει το τραγούδι των γρύλων.
Κι αν θέλεις , έλα να τ’ ακούσουμε μαζί.

     

Μενέλαος Λουντέμης
Από τη συλλογή "Τα αντικλείδια", εκδ. Στιγμή