Μου διώξαν τους αγγέλους
οι σ ά λ π ι γ γ ε ς  του τέλους…
της πιο καινούργιας εποχής
και παίρνω δρόμους της βροχής!

     

Τὸ παιδὶ μὲ τὴ σάλπιγγα

Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν  ψ υ χ ή  μου
νὰ τὴν πᾶς ὡς τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου.
Νὰ τὴν κάνεις περιπατητικὸ ἀστέρι
ἢ ξύλα ἀναμμένα γιὰ τὰ Χριστούγεννα
-στὸ τζάκι τοῦ Νέγρου ἢ τοῦ Ἕλληνα χωρικοῦ.
Νὰ τὴν κάνεις ἀνθισμένη μηλιὰ
στὰ παράθυρα τῶν φυλακισμένων.
Ἐγὼ μπορεῖ νὰ μὴν ὑπάρχω ὡς αὔριο. 
 
Ἂν μποροῦσες νὰ ἀκουστεῖς
θὰ σοῦ ἔδινα τὴν  ψ υ χ ή  μου
νὰ τὴν κάνεις τὶς νύχτες ὁρατὲς  ν ό τ ε ς
 ἔγχρωμες, στὸν ἀέρα τοῦ κόσμου.
 Νὰ τὴν κάνεις  ἀ γ ά π η.

Νικηφόρος Βρεττάκος

 

…ολόχρυσες οι σ ά λ π ι γ γ ε ς,
τ ρ α γ ο ύ δ ι  να σημάνουν.
Μέσα απ’ αυτό το φονικό
μονάχα ο  έ ρ ω τ α ς  θα ζήσει…