Archive for Δεκέμβριος 2009

L’anno che Verra… di Lucio Dalla… και ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ… απ’το Καζαντζίδη

Advertisements

Φεύγει κι αυτός ο Χρόνος…, με την Ελλη Πασπαλά


 

  

Ξημερώνει…

  

…άσε την Αγάπη… να μιλήσει

  

Δες, σα σύννεφα αλλάζουν οι εποχές
σαν εποχές αλλάζουν οι ζωές…

  

Βρέχει στους δρόμους κι εγώ.. τραγουδάω..
…μαζί με τον πόνο ας χορέψει η χαρά!

  

Παραδινόμαστε…. κι όσο δινόμαστε
δυναμώνει η τροχιά γύρω γύρω…

Πετάω και πετάς… Μεθάω και μεθάς
Τι θαύμα  ν’ α γ α π ά ς…
μ’όλη αυτή την αγάπη τριγύρω!

Ο  χ ο ρ ό ς  των άστρων.. Ας μην πάψει ποτέ!

Μια γλυκιά Κ α λ η μ έ ρ α…. σε  Ο Λ Ο Υ Σ

Γλυκιές Χριστουγεννιάτικες… Μελωδίες

 

 
 
   
 

 
     
 

 

 
       
 

 

 
    
 

   


Κ Α Λ Ε Σ  ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ  Γ Ι Ο Ρ Τ Ε Σ 
σε   Ο Λ Ο Υ Σ   Σας

Χριστούγεννα… με τον Κ. Παλαμά

                                                                                                                                       

 
                                                                                               
«Τι φως και χρώμα κ’ εμορφιά
να σκόρπιζε τ’ αστέρι
οπού στην κούνια του Χριστού
τους Μάγους έχει φέρει!
Ποιός άγγελος το διάλεξε
για τέτοιο ταχυδρόμο!

Τ’ άλλα τ’ αστέρια θα’ βλεπαν
το φωτεινό του δρόμο
κι από τη ζήλεια θα’ τρεμαν…
και μόνο όταν τα λαμπρά
Χ ρ ι σ τ ο ύ γ ε ν ν α  θα’ μπουν 
θαρρώ πως οι ακτίνες του
μες την ψυχή μου λάμπουν».

  Κ. Παλαμάς
                                                                                                 

                               
                                    

 
                                                                                                 

Ένας Θεός

Ω, μέσα μου γεννιέται ένας Θεός 
και το κορμί μου γίνεται ναός,
δεν είναι ως πρώτα φάτνη ταπεινή
μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί,

το μέτωπό μου λάμπει σαν αστέρι…
Στο Θεό φανήτε τώρα, ήρθεν η ώρα,
από τ’άγνωστα μυστικά σας μέρη,
Μάγοι, φέρτε στο Θεό τα πλούσια δώρα.

Φέρτε μου, Μάγοι -θεία βουλή το γράφει-
τα σμύρνα της ε λ π ί δ ας ,
το λιβάνι  της  π ί σ τ η ς ,  
της α γ ά π η ς  το χρυσάφι!
Μυστήρια τέτοια ανθρώπου νους δε βάνει!

Και σεις θρόνοι πανάχραντοι, αγγελούδια
 στην καρδιά στην κούνια του σκυμμένα
με της αθανασίας τα τραγούδια, 
υμνολογείτε σεις τη θεία τη γέννα.

Μέσα μου λάμπουν ξάστεροι ουρανοί
και το κορμί μου φάτνη ταπεινή, 
βλέπω κι αλλάζει, γίνεται ναός
ω, μέσα μου γεννιέται ένας Θεός!

Κ Παλαμάς
                                                                                       
 

     

                                                          

         

«Νάμουν του στάβλου έν’ άχυρο,
ένα φτωχό κομμάτι,
την ώρα π’ άνοιξ’ ο Χριστός
στον ήλιο του το μάτι!
Να δω την πρώτη του ματιά
και το χαμόγελό του,
το στέμμα των ακτίνων του
γύρω στο μέτωπό του
να λάμψω από τη λάμψη του
κι εγώ σα διαμαντάκι,
κι από τη θεία του πνοή
να γίνω λουλουδάκι,
να μοσχοβοληθώ κι εγώ
από την ευωδία που άναψε
στα πόδια του των Μάγων η λατρεία.
Να ιδώ την Αειπάρθενο,
να ιδώ το πρόσωπό της, πως εκοκκίνισε,
καθώς πρωτόειδε το μικρό της,
όταν λευκό, πανεύοσμο
το προσωπάκι εκείνο
της θύμισ’ έτσι άθελα
του Γαβριήλ τον κρίνο…».

Κ. Παλαμάς
   
         

Σταμάτησε τον Διάλογο…. ο Γιάννης Μόραλης

 
 
 

 

  

«Η αυτοπειθαρχία σε απελευθερώνει»
έλεγε ο μεγάλος Δάσκαλος,
που ύμνησε με το πάθος και τη λυρική αισθητική
των έργων του τον "Έρωτα και τον Θάνατο" 
τις ανθρώπινες σχέσεις και τον άνθρωπο..
κρατώντας ένα  συνεχή διάλογο με το θέατρο, την ποίηση, την μουσική και τον χορό…

 

                                                                                                     

Ο Γιάννης Μόραλης
γεννήθηκε στην  Ά ρ τ α  το 1916 και εγκαταστάθηκε μόνιμα στην  Α θ ή ν α  το 1927. Eγινε δεκτός στην
Σχολή Καλών Τεχνών σε ηλικία 15 ετών και μαθήτευσε
κοντά στον Αργυρό , τον Γερανιώτη, τον Παρθένη
και τον Κεφαλληνό, ζωγραφική και χαρακτική.
Το 1936, πήρε υποτροφία για την  Ρ ώ μ η  και στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στο  Π α ρ ί σ ι  όπου και σπούδασε νωπογραφία και ψηφιδωτό. Από το 1947 εκλέχθηκε τακτικός καθηγητής στην ΑΣΚΤ, όπου 
δ ί δ α ξ ε  μέχρι το 1983..

Το 1949 με άλλους Έλληνες ζωγράφους μεταξύ
των οποίων ο Νίκος Χατζηκυριάκος – Γκίκας,
ο Γιάννης Τσαρούχης και ο Νίκος Εγγονόπουλος,
ιδρύουν την καλλιτεχνική ομάδα «Α ρ μ ό ς» 

Τιμήθηκε για πρώτη φορά με βραβείο Ζωγραφικής
το 1940, ενώ το 1999 του απονεμήθηκε
το μετάλλιο του Ταξιάρχη της Τιμής.

Έφυγε από κοντά μας, την Κυριακή
20 Δεκεμβρίου.. σε ηλικία 93 ετών.

Κ Α Λ Ο  Σου  ΤΑΞΙΔΙ… Δ ά σ κ α λ ε!

 
 
 

Λ ό γ ι α ριζωμένα…. του Γ. Σεφέρη

                                                                                                                                       

Κ ρ ά τ η σ α  τη  ζ ω ή  μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κάτω απ’το πλάγιασμα της βροχής,
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς..
Κ α μ ι ά  φ ω τ ι ά
στην κορυφή τους βραδιάζει.

Γ. Σεφέρης
                                                                                             

                                                       

                                                                                                                                       

                                                                                                                        

Μ ι λ ο ύ σ ε ς  για πράγματα
που δεν τα΄βλεπαν κι αυτοί γελούσαν

Όμως να λάμνεις στο σκοτεινό ποταμό
Πάνω νερά
Να πηγαίνεις στον αγνοημένο δρόμο
Στα τυφλά, πεισματάρης..
Και να γυρεύεις  λ ό γ ι α  ρ ι ζ ω μ έ ν α
Σαν το πολύροζο λιόδεντρο
Άφησε κι ας γελούν
Και να ποθείς να κατοικήσει κι ο άλλος κόσμος
Στη σημερινή πνιγερή μοναξιά
Στ’αφανισμένο τούτο παρόν..
Άφησέ τους

Ο θαλασσινός άνεμος κι η δροσιά της αυγής
Υ π ά ρ χ ο υ ν  χωρίς να το ζητήσει κανένας.

                             Γιώργος Σεφέρης                                  

                                                       

                                                                                                                                       

                                                              
                                                         

Η λεύκα στο μικρό περιβόλι
η α ν ά σ α  της μετρά τις  ώ ρ ε ς  σου
μέρα και νύχτα..
κλεψύδρα που γεμίζει ὁ οὐρανός.
Στη δύναμη του φεγγαριού τα φύλλα της
σέρνουν μαύρα πατήματα στον άσπρο τοίχο.
Στο σύνορο  ε ί ν α ι  λιγοστὰ τα πεύκα
έπειτα μάρμαρα και φωταψίες..
κι ά ν θ ρ ω π ο ι
καθώς είναι πλασμένοι οι άνθρωποι.
Ο κότσυφας  ό μ ω ς  τ ι τ ι β ί ζ ε ι
σαν έρχεται να πιεί
κι ακούς καμιά φορα φωνή της δεκοχτούρας.

Στο μικρό περιβόλι δέκα δρασκελιές
μπορεί να ιδείς το  φ ω ς  του Ή λ ι ο υ
να πέφτει σε δυο κόκκινα γαρούφαλα
σε μιαν ε λ ι α  και λίγο αγιόκλημα.
Δ έ ξ ο υ  ποιός ε ί σ α ι.
Το  π ο ί η μ α  μην το καταποντίζεις
στα βαθιά πλατάνια
θρέψε το με το χώμα και το βράχο που έχεις.
Τα περισσότερα –
σ κ ά ψ ε  στον ίδιο  τ ό π ο  να τα βρείς.

Γιωργος Σεφέρης
                                                                                              

                                                       

                                                                                                                                       

Πότε θα ξαναμιλήσεις;
Είναι παιδιά πολλών ανθρώπων
τα  λ ό γ ι α  μας.
Σπέρνουνται γεννιούνται σαν τα βρέφη
ρ ι ζ ώ ν ο υ ν  θρέφονται με το αίμα.

Όπως τα πεύκα κρατούνε τη μορφή του αγέρα
ενώ ο αγέρας έφυγε, δεν είναι εκεί.
Το ίδιο τα  λ ό γ ι α   φυλάγουν
τη μορφή του ανθρώπου
κι ο άνθρωπος έφυγε δεν είναι εκεί.

Ίσως γυρεύουν να μιλήσουν τ’άστρα
που πάτησαν τη τόση γύμνια σου μια νύχτα.
Ο Κύκνος, ο Τοξότης, ο Σκορπιός… ίσως εκείνα.

Αλλά πού θα  ε ί σ α ι  τη στιγμή
που θα ‘ρθει εδώ σ’αυτό το θέατρο το  φ ω ς;

Γ. Σεφέρης
                                                                                          
      

                                                       

«Ολίγη αγαπημένη Πολιτεία»… από τον Κ. Καβάφη

                                                                                                                                                  

  

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις,
δεν θάβρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί.
Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις..
(Η Πόλις) 

bar
Κι αν δεν μπορείς να κάμεις
την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις…
(Όσο Μπορείς)

bar

..και βγήκα στο μπαλκόνι μελαγχολικά
βγήκα ν’ αλλάξω σκέψεις,
βλέποντας τουλάχιστον
ολίγη  α γ α π η μ έ ν η  Π ο λ ι τ ε ί α

ολίγη κίνηση του δρόμου και των μαγαζιών.
(Εν εσπέρα)

bar

«Εδώ ας σταθώ. Και ας δω κι εγώ την Φ ύ σ ι ν
λίγο θάλασσας του πρωιού κι ανέφελου ουρανού
λαμπρά μαβιά και κίτρινη όχθη,
όλα  ω ρ α ί α  και  μεγάλα φωτισμένα"
(Θάλασσα του πρωιού)


bar
..σαν  έ τ ο ι μ ο ς  από καιρό,
Σα θαρραλέος σαν που ταιριάζει σε
που  α ξ ι ώ θ η κ ε ς  μια τέτοια  Π ό λ ι..
(Απολείπειν ο Θεός
Αντώνιον)

  

Κ. Καβάφης