Δεν βρέχει πια. Κι η κόρη αποσταμένη
στο μουσκεμένο ξάπλωσε τριφύλλι..
Κ. Καρυωτάκης

 
 

    
και το  β ρ ά δ υ  που πέφτει ολοένα στην πόλη,
στων  α ν θ ρ ώ π ω ν  την ό ψ η,
στ’ο υ ρ α ν ο ύ  τον καθρέφτη
στη  ζ ω ή  μου τώρα όλη..
Κ. Καρυωτάκης

 
 

  

  
Τα Γραμματά σου… πόσο μου μιλούνε..
με τις στραβές γραμμές και τα λαθάκια
τρέμουν.. γελάνε.. κλαίνε.. ανιστορούνε.

Κ. Καρυωτάκης

 
 

     
Ό λ α  έπρεπε να γίνουν. Μ ό ν ο  η  ν ύ χ τ α
δεν έπρεπε  γ λ υ κ ι ά  έτσι τώρα να ‘ναι,
να παίζουνε τ’ αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.
Κ. Καρυωτάκης

 

Μια πνοή…. από την ευαισθησία του Ποιητή.
Μια νότα…. απ’το θησαυρό της Μουσικής.
Μια ανάσα…. ευγένειας… σεβασμού…. κι αγάπης.
Μια συντροφιά ουσίας…. στη "Σκιά των Ωρών"

Η Λένα  Π λ ά τ ω ν ο ς  μελοποιεί
ποιήματα του Κώστα Κ α ρ υ ω τ ά κ η
και ερμηνεύει η Σαββίνα Γ ι α ν ν ά τ ο υ