Archive for Ιανουαρίου 2010

Αλκυονίδες Μέρες… με Πανσέληνο

                                                             
                                                                                                        
    
                              Video.. από Plwtino

 

    
έλα.. έλα στο Φώς, νύχτες.. φεγγάρια..
κι ένας καημός… στις Αλκυονίδες Μέρες..
 
 
 
    

Καμένη γη.. της αγάπης μου πάθος καφτό
κι ένα λουλούδι ξανανθίζει
μεσ’ της ψυχής μου τον γκρεμό..
φίλα με.. φίλα με….

(Αλμπουμ, Αλκυονίδες Μέρες)

    
κοιμήσου.. απόψε άφοβα κοιμήσου..
μα ξύπνα όταν σβήσει το φιλί…

    
Φεγγάρι μου.. εσύ..
μόνο εσύ..  μπορείς ν’ακούσεις  τη ψυχή μου!

                                   

Advertisements

Υπόσχεση..

 

   

Υπόσχεση

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή, δίχως Σελήνη
έκρυψε τ’άστρα τ’ουρανού, του νέφους η σκιά..
δεν ήσουν δίπλα μου εσύ.. να μου κρατάς το χέρι,
στη μοναξιά του ουρανού.. γεννήθηκε το δάκρυ.

Ήταν χειμώνας.. γκρίζο το πέπλο της αυγής,
στη σιωπή τυλίχτηκε τ’αηδόνι, έπαψε το τραγούδι..
έχασε ο χρόνος το ρυθμό.. και το μικρό κοχύλι,
μέσα στη άμμο την υγρή.. έκρυψε τη ζωή.

Γυμνό το δέντρο.. έριξε τα φύλλα του στη γη,
αίμα απ’τις σάρκες του, τις ρίζες για να δυναμώσει..
και στα γυμνά κλαδιά του.. έμεινε άδεια μια φωλιά,
που τόλμησε ν’αντισταθεί.. στου ανέμου την οργή.

 Μέσα στου βράχου τη σπηλιά.. απάνεμο λιμάνι,
βρήκε η βάρκα του ψαρά.. κι η μπόρα θα περάσει,
στο πέτρινο κορμί του βράχου, έχουν χαράξει με ορμή,
 της θάλασσας την ιστορία.. κύματα οργισμένα.

Στην αγκαλιά της μάνας.. κοιμήθηκε ένα παιδί,
μ’ένα φιλί της στέγνωσε το δάκρυ τρυφερά..
βάλσαμο η Αγάπη.. και τ’όνειρο ελπίδα,
 ύπνος, δάκρυ κι ελπίδα.. τον πόνο θα γλυκάνει.

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή.. δίχως Σελήνη,
γκρίζο το πέπλο της αυγής.. μαίνεται καταιγίδα,
Υπόσχεση του ουρανού.. είναι το ουράνιο τόξο,
σ’όποιον αντέξει στη ζωή.. η καταιγίδα να περάσει.

Lunapiena

  

Αναμνήσεις και…. Λήθη

     

  
Αναμνήσεις μένουν οι ωραίες στιγμές…
ο καιρός κυλάει κι οι αγάπες περνούν

κι οι καρδιές μας όλα τα ξεχνούν.

       
 Αν βουληθώ, αν βουληθώ… να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μην εβρώ νερό να πιω…
μη ρούχο να φορήσω

Αν βουληθώ, αν βουληθώ… να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μη μπορώ φιλί να βρω….
μη δάκρυ να δακρύσω

Μιχάλης Βιολάρης

    
Αν όπως λένε ο καιρός τη μνήμη ξεθωριάζει,
γιατί ο δικός της λογισμός τις νύχτες μ’ αγκαλιάζει;

Ποτέ μου δε μιλώ γι’ αυτή, ποτέ μου δε ρωτάω,
μα στ’ όνειρό μου έρχεται κι απότομα ξυπνάω. 

  
Lontano  Lontano

Μακρυά… Μακρυά… μες στο χρόνο
κάτι στα μάτια ενός άλλου
θα σου θυμήσουν τα μάτια μου
τα μάτια… που τόσο σ’αγαπούσαν.

Και μακρυά, μακρυά μες στο χρόνο
σ’ένα χαμόγελο στα χείλη ενός άλλου
θα βρείς την ατολμία μου
για την οποία κάποτε με πείραζες…

Και μακρυά… μακρυά μες στο χρόνο
η έκφραση κάποιου προσώπου
θα σου θυμήσει το προσωπό μου
και τη θλίψη μου…  που τόσο αγαπούσες.

Και μακρυά… μακρυά μες στο χρόνο
κάποιο βράδυ θα είσαι παρέα με κάποιον άλλο
και ξαφνικά.. ποιός ξέρει πώς.. και γιατί
θ’αρχίσεις να μιλάς για μένα,
μια Αγάπη… πιά  τόσο  μακρυνή.

Luigi TENCO
Trad. Lunapiena

«Δεν με Ενδιαφέρει…» Κείμενο μιας Ινδιάνας.. της Tribù των Oriah

                                                                                                                                                

 NΟΝ mi interessa 

Non mi interessa cosa fai per vivere,
voglio sapere per cosa sospiri,
e se rischi il tutto per trovare i sogni del tuo cuore.
Non mi interessa quanti anni hai,
voglio sapere se ancora vuoi rischiare
di sembrare stupido per l’amore,
per i sogni, per l’avventura di essere vivo.
Non voglio sapere che pianeti minacciano la tua luna,
voglio sapere se hai toccato il centro del tuo dolore,
se sei rimasto aperto dopo i tradimenti della vita,
o se ti sei rinchiuso per paura del dolore futuro.
Voglio sapere se puoi sederti con il dolore,
il mio o il tuo;
se puoi ballare pazzamente
e lasciare l’estasi riempirti fino alla punta
delle dita senza prevenirci di cautela,
di essere realisti, o di ricordarci le limitazioni
degli esseri umani.
Non voglio sapere se la storia
che mi stai raccontando sia vera.
Voglio sapere se sei capace di deludere un altro
per essere autentico a te stesso,
se puoi subire l’accusa di un tradimento e,
non tradire la tua anima.
Voglio sapere se sei fedele e quindi di fiducia.
Voglio sapere se sai vedere la bellezza
anche quando non e bella tutti i giorni
 se sei capace di far sorgere la tua vita
con la tua sola presenza.
Voglio sapere se puoi vivere con il fracasso,
tuo o mio, e continuare a gridare
all’argento di una luna piena: SI!
Non mi interessa sapere dove abiti o quanti soldi hai,
mi interessa se ti puoi alzare
dopo una notte di dolore, triste o spaccato in due,
e fare quel che si deve fare per i bambini.
Non mi interessa chi sei,
o come hai fatto per arrivare qui,
voglio sapere se sapresti restare
in mezzo al fuoco con me, e non retrocedere.
Non voglio sapere cosa hai studiato,
o con chi o dove,
voglio sapere cosa ti sostiene dentro,
quando tutto il resto non l’ha fatto.
Voglio sapere se sai stare da solo con te stesso,
e se veramente ti piace la compagnia
che hai nei momenti vuoti.
                                             
Scritto da un’indiana della tribu degli Oriah
(1890)


 ΔΕΝ με Ενδιαφέρει.. 

Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις για να ζήσεις,
θέλω να μάθω
Τι Πράγμα στη Ζωή.. σε κάνει ν’ανασαίνεις,
και αν έχεις την δύναμη να ρισκάρεις
για να βρείς της καρδιάς τα όνειρα.
Δεν με ενδιαφέρει… πόσο χρονών είσαι
θέλω να ξέρω
αν ακόμα μπορείς να πάρεις το ρίσκο 
και να φανείς αφελής για την Αγάπη,
για το Ό
ν ε ι ρ ο  και για την περιπέτεια
του να είσαι ακόμα ζωντανός.
Δεν θέλω να μάθω,
ποιοί πλανήτες απειλούν την Σελήνη σου.
Θέλω να μάθω..
αν ά γ γ ι ξ ε ς  το κέντρο του  π ό ν ο υ,
κι αν έμεινες ακόμα ανοιχτός,
μετά απ’τις απιστίες της Ζωής, 
ή αν έκλεισες ερμητικά την καρδιά σου,
από φόβο μήπως ξαναπληγωθείς .
Θέλω να μάθω
αν καταφέρνεις να  μ έ ν ε ι ς  με τον πόνο,
τον δικό μου  και  τον δικό σου.
Αν μπορείς να χορέψεις ανέμελα
και ν’αφήνεις την έκσταση να φτάσει
μέχρι την άκρη των δακτύλων,
χωρίς ν’αντιδράσεις με σύνεση
ή να γίνεις ξαφνικά ρεαλιστής
ή να θυμηθείς… τα ανθρώπινα όρια. 
Δεν θέλω να μάθω αν είναι αληθινή
η ιστορία που μου διηγείσαι.
Θέλω να μάθω
αν είσαι ικανός να απογοητεύσεις τους άλλους,
παραμένοντας μέσα σου  α υ θ ε ντ ι κ ό ς,
κι αν μπορείς ν’αντέξεις
την κατηγορία μιας απιστίας
χωρίς  ν’α π α ρ ν η θ ε ί ς  την ψυχή σου.
Θέλω να μάθω
αν είσαι  π ι σ τ ό ς  και άρα  έ μ π ι σ τ ο ς.
Θέλω να μάθω
αν ξέρεις να  β λ έ π ε ι ς  την Ομορφιά,
ακόμα κι αν δεν είναι… πάντα όμορφη,
αν είσαι ικανός να περνάς τη ζωή σου,
συντροφιά μόνο με τον  ε α υ τ ό   σου.
 
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να ζήσεις με το σπάσιμο,
το δικό σου ή το δικό μου,
και να συνεχίσεις να φωνάζεις
στην ασημένια  Π α ν σ έ λ η ν ο: ΝΑΙ!
Δεν με
ενδιαφέρει να μάθω που ζείς.
ή πόσα χρήματα έχεις,
με ενδιαφέρει… αν μπορείς να ξυπνήσεις,
μετά από μια νύχτα πόνου

θλιμμένος και κομμένος στα δύο,
και να κάνεις το  χ ρ έ ο ς   σου για τα παιδιά .
Δεν με ενδιαφέρει… Ποιος είσαι,
και πώς έφτασες.. μέχρι εδώ,
θέλω να μάθω.. αν καταφέρνεις
να μείνεις.. μες την φωτιά μαζί μου,
και να μην το σκάσεις..

Δεν θέλω να μάθω
τι σπούδασες.. με ποιόν ή πού…
Θέλω να μάθω…
Τι σε κρατάει μέσα σου.. όταν όλα σε παρατάνε.
Θέλω να μάθω..
αν μπορείς να μένεις μόνος.. με τον εαυτό σου
κι αν πράγματι σ’αρέσει η  π α ρ έ α
που έχεις στις άδειες σου στιγμές.

 

Κείμενο γραμμένο από μια Ινδιάνα
της Tribù των Oriah από το 1890.
Μεταφρ. Lunapiena

 

Ένα επίκαιρο Μάθημα Ζωής.. από τους Ινδιάνους

   
^
 από το 1854, η απάντηση που έδωσε ο αρχηγός των Ινδιάνων Seattle, στον τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φράνκλιν Πηρς, που απαίτησε να αγοράσει την Γη τους.
^
   

bar

   
Ω!… Μεγάλο Πνεύμα,
χαρισέ μου την ηρεμία
ν’α π ο δ ε χ  θ ώ  τα πράγματα
που δεν μπορώ να αλλάξω,
το κουράγιο και την δύναμη
να  α λ λ άξ ω   ό,τι μπορεί ν’αλλάξει,
και την φρόνηση να μπορώ
να  κ α τ αλ ά β ω  αυτή την διαφορά.

bar

Να θεωρούμε τους εαυτούς μας
σαν ένα κομμάτι της Φύσης..
κι όχι σαν εχθρό που’ρχεται απ’έξω,
κι επιδιώκει να επιβάλει στη Γη
την προσωπική του θέληση.

Να γνωρίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν
 να κάνουμε κακό σε κάποιο μέρος της Γης
χωρίς να  κάνουμε κακό και στον εαυτό μας..

bar

   

bar

   
Μάνα Γη… Πατέρα Ουρανέ,
τα  π α ι δ ι ά  σας  ήμαστε…

bar

ΔΑΝΑΗ… Μύθος και Τέχνη

 Tiziano, "Danae" 1545

Η ΔΑΝΑΗ υπήρξε το αγαπημένο θέμα του Tiziano… εμπνευσμένο
από το έργο "Μεταμορφώσεις" του Ovidio… που στηρίζεται με
την σειρά του στην Αρχαία Ελληνική Μυθολογία.

 Η όμορφη Δανάη ήταν ένας από
τους μεγάλους Έρωτες του Δία…,
που για να την συναντήσει  μεταμορφώθηκε σε Χρυσή Βροχή.
Κόρη του Ακρίσιου, που ήταν φυλακισμένη απ’τον πατέρα της
μετά το χρισμό.. ότι ένας από τους
απογόνους τους θα ήταν η δική του καταστροφή.
.


Από την ένωση του Δία και της Δανάης.. θα γεννηθεί
ο Περσέας, ο ήρωας που θα σκοτώσει με την βοήθεια
της Αθηνάς … την Μέδουσα.. το γυναικείο τέρας
που πέτρωνε όποιον αντίκρυζε το προσωπό της. 
Από το αίμα της που έπεσε στη χώμα..
θα γεννηθεί ο Πήγασος.. το Φτερωτό Άλογο..
που μετέφερε τον Περσέα στην Σέριφο.

* * * * * * *

Ο Έρωτας του Δία… με τη Δανάη..
ενέπνευσε κι άλλους μεγάλους ζωγράφους..


Correggio – Danae – 1531


Tintoretto – Danae – 1565


Orazio Gentileschi – Danae – 1610


Artemisia Gentileschi – Danae – 1612


Rembrandt – Danae – 1636


Giovanni Battista Tiepolo – Giove e Danae – 1733 

 
Klimt – Danae – 1900

ΤΑΞΙΔΙ μες στη Νύχτα… με την Πόπη Αστεριάδη

                                                                                                                                                     

   
Φως μικρό μου, ταξιδιάρικο
μέσα απ’ τα μάτια σου.. να ζήσω μια στιγμή,
ένα Ταξίδι στη Γη!

 
Σαν αριθμό μες τ’ άστρα.. σε μέτρησα και εγώ,
σα Φάρο μες τη νύχτα.. εκεί που περπατώ!
Μικρή  Ζ ω ή,  φεύγεις σα γιορτή…

 
Πέφτ’ η νύχτα σκοτεινή… και κανείς μας δεν ξέρει
τι μας έγραψε η μοίρα μας
κι η  Ζ ω ή   τι θα φέρει"

 
Μια μέρα που την αγαπώ.. με κοίταξε η αγάπη μου
και σκίρτησαν τα σπλάχνα μου.. και πήρανε φωτιά!

 
Έρωτας τάχα να ‘ν’ αυτό.. που έτσι με κάνει
να ποθώ τη συντροφιά σου,
που σαν βραδιάζει, τριγυρνώ
τα φωτισμένα για να δω παράθυρά σου;

 
…σαν κάθε βράδυ στο δρόμο σου θα ρθώ,
για να κοιτάξεις.. να δεις που θα περνώ..

 
Πάει κι αυτή η Κ υ ρ ι α κ ή ..
κι ας καρτερούμε μια άλλη
που να’ναι ολόκληρη ζωή
που να ‘ναι απέραντη γιορτή,
μια  Κ υ ρ ι α κ ή  τόσο μεγάλη…

Κ Α Λ Η  Σας  Ν Υ Χ Τ Α
μ’όνειρα γλυκά και ταξιδιάρικα…