Υπόσχεση

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή, δίχως Σελήνη
έκρυψε τ’άστρα τ’ουρανού, του νέφους η σκιά..
δεν ήσουν δίπλα μου εσύ.. να μου κρατάς το χέρι,
στη μοναξιά του ουρανού.. γεννήθηκε το δάκρυ.

Ήταν χειμώνας.. γκρίζο το πέπλο της αυγής,
στη σιωπή τυλίχτηκε τ’αηδόνι, έπαψε το τραγούδι..
έχασε ο χρόνος το ρυθμό.. και το μικρό κοχύλι,
μέσα στη άμμο την υγρή.. έκρυψε τη ζωή.

Γυμνό το δέντρο.. έριξε τα φύλλα του στη γη,
αίμα απ’τις σάρκες του, τις ρίζες για να δυναμώσει..
και στα γυμνά κλαδιά του.. έμεινε άδεια μια φωλιά,
που τόλμησε ν’αντισταθεί.. στου ανέμου την οργή.

 Μέσα στου βράχου τη σπηλιά.. απάνεμο λιμάνι,
βρήκε η βάρκα του ψαρά.. κι η μπόρα θα περάσει,
στο πέτρινο κορμί του βράχου, έχουν χαράξει με ορμή,
 της θάλασσας την ιστορία.. κύματα οργισμένα.

Στην αγκαλιά της μάνας.. κοιμήθηκε ένα παιδί,
μ’ένα φιλί της στέγνωσε το δάκρυ τρυφερά..
βάλσαμο η Αγάπη.. και τ’όνειρο ελπίδα,
 ύπνος, δάκρυ κι ελπίδα.. τον πόνο θα γλυκάνει.

Ήταν μια νύχτα σκοτεινή.. δίχως Σελήνη,
γκρίζο το πέπλο της αυγής.. μαίνεται καταιγίδα,
Υπόσχεση του ουρανού.. είναι το ουράνιο τόξο,
σ’όποιον αντέξει στη ζωή.. η καταιγίδα να περάσει.

Lunapiena