ΦΛΕΒΑΡΗΣ των ΦΛΕΒΩΝ

Ο Αύγουστος του έκλεψε μια μέρα
την ύψωσε πανάκι σε μπρατσέρα..
μια άλλη χρόνους τέσσερεις χαμένη,
σαν άσωτη επιστρέφει, μα δε μένει.

Φλεβάρης των φλεβών κουτσό ποτάμι,
κυλάει σαν παράπονο στο τζάμι.
Σαββάτο των ψυχών κρυφά δακρύζει,
στα σπίτια των αρχόντων φτερουγίζει

-R-
Μάρωνος και Νικηφόρου
και Ανθούσης τελεσφόρου.
Χαραλάμπους και Βλασσίου,
Κασσιανού και Θαλασσίου.
Τρύφωνος και Παγκρατίου,
ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει,
της Υπαπαντής το χιόνι…

Η νύχτα Φαρισαίου και Τελώνου,
αθώος ξένου αίματος και φόνου,
ανάβει της αγάπης τα λυχνάρια
και τα παλιά διαβάζει συναξάρια

Τρύφωνος και Παγκρατίου,
ήλιος του μεσονυχτίου
φέγγει απότομα και λιώνει,
της Υπαπαντής το χιόνι…

Στίχοι: Ηλίας Κατσούλης
Μουσική & Ερμηνεία: Παντελής 
Θαλασσινός

 
 

    

Αφού δε θέλεις πια τα μάτια σου να βλέπω
πάνω στα μαύρα σου μαλλιά φιλιά να πλέκω
να σ’ αγαπώ.. όπως παλιά μικρή μαντόνα
να σε ζεσταίνω στου Φλεβάρη το χειμώνα..

    
Ήταν ο αέρας χωρίς φύλλα, ρυάκια, δέντρα,
τα χωριά διακρίνονταν μακριά,
κάτω απ’ τ’ ανοιχτόχρωμα βουνά,
κουρασμένος απ’ τα παιχνίδια πάνω στη χλόη,
κάθομαι τα πρωινά του Φλεβάρη
λουσμένος την ερημιά του πράσινου αέρα….


και Συ Φλεβάρη μου.. διώξε το χιόνι
κάντο για χάρη μου.. να μη κρυώνει..

 
    

Όπου κι αν πας να θυμάσαι
όσο υπάρχει  ζ ω ή…. μη φοβάσαι,
όσο υπάρχει  ο υ ρ α ν ό ς… να πετάς!

ΚΑΛΟ  ΜΗΝΑ  σε  ΟΛΟΥΣ  μας

 

Advertisements