Λένε πως πήγανε την  Τ ρ ί τ η
και πήρανε το Γιακουμή
μες απ’ το ίδιο του το σπίτι
την ώρα που ‘τρωγε ψωμί.
Κλείσ’ το παράθυρο γυναίκα,
κοντεύει δώδεκα και δέκα,
σου το ‘χω πει τόσες φορές,
οι μέρες είναι πονηρές.
          

 

   
                                                                                                                               
   
     Κι ήλθε ένα πρωί… μια Τρίτη πρωί….
…δύο λόγια μου’πε κι έγινε σαν κεραυνός
Ζωή να ξαναρχίσω!
Ω! μιλώ γι’αυτόνε που αγαπώ,
που’χει δυό μάτια θησαυρό…

                               

 

                                                                      
                                                          
 
Ήταν  Τ ρ ί τ η.., 15 του Απρίλη…
…στις 7.30 σταμάτησε η μπόρα,
κι ακροφάνηκε στον ουρανό μια αχτίδα
στη γωνιά κάποιος ερώτησε την ώρα..
 
κι αυτή ήταν η στερνή φορά που σ’είδα..
        

                                                                   
                                                                                                                              
 
Τρίτη προς το βράδυ.. βράδυ,
λες κι ανοίξαν οι ουρανοί.
Ας ερχόσουν κι ας βρεχόσουν
τι σε πείραζε η βροχή…
τζάκι για να ζεσταινόσουν,
σου ‘χα ανάψει απ’ το πρωί.

                        

Μια ΟΜΟΡΦΗ Μελωδική Μέρα… σε ΟΛΟΥΣ

Advertisements