Μ ά ρ τ η ς  στη Θεσσαλονίκη,
καλοκαίρι στο Ντεπό
Τα τραγούδια σου θ υ μ ά μ α ι,
τα τραγούδια που αγαπώ.
Και στην άκρη ξεχασμένη,
μια ζωή σε περιμένει.

  Απ΄τον περασμένο  Μ ά ρ τ η
σου’χω στείλει ένα γράμμα
κι είναι η καρδιά μου στάχτη
απ’τον πόνο και το κλάμα

Της καρδιάς τα φυλλαράκια
στρώνω κάτω να πατήσεις
και με δυο χελιδονάκια
περιμένω ν’απαντήσεις..

  Μ ά ρ τ η  μου καλέ μου Μήνα
έλα πιό νωρίς
για ν’ανθίσουνε τα κρίνα 
Κρίνα απ’της Λαμπρής….

  Ο Μάρτης  μίλησε.. και είπε πως θα αργήσει
έχει ακόμα δυο βροχές και μία να χιονίσει.
Ένα δεντράκι τ’ άκουσε και πήγε να λυγίσει
του είπα να’ χει υπομονή, το φόβο να νικήσει.

Ό,τι αργεί κι ό,τι στη Γη είναι βαθιά κρυμμένο, πάλι στο φως θα βαφτιστεί
και θα’ ρθει ευλογημένο…

  Κάθε  Μ ά ρ τ η,  κάθε Απρίλη, κάθε Μάη
το τρενάκι της ψυχής μου ξεκινάει
και στης νιότης με γυρίζει τα λημέρια
στα μεγάλα τα ζεστά μου καλοκαίρια

Τα γλυκά μου βασανάκια τ ανοιξιάτικα…
μου ραγίζουν την καρδούλα κυριακάτικα

  Μια Κυριακή του  Μ ά ρ τ η  και μια Σαρακοστή
εσύ ‘σουν στο κατάρτι κι εγώ στην κουπαστή.
Κρατούσαμε το δάκρυ στα ματοτσίνορα,
για μας δεν είχαν άκρη της γης τα σύνορα.

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ… σε ΟΛΟΥΣ  μας