Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε , αγγίξαμε
Tάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμομε μήπως το χάσωμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ’ ό,τι αγγίζομε, ακούμε και βλέπομε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους α ν θ ί ζ ε ι,
κι ό,τι μεσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως περ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα
κι αντί νάρθει μια νυχτ’ αξημέρωτη
ξημερώνει μι’ αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει τη πλάνη;
Ό,τι λέμε πως ζει.. μήπως πέθανε
κι είν’ α θ ά ν α τ ο  ό,τι έχει πεθάνει;

Γ. Δροσίνης

Καλό Σου Ταξίδι… Β α σ ί λ η
σε πήρε η Άνοιξη μαζί της..
αρχές του Μάρτη… μεσημεριάτικα..

σε πήρε ο Ήλιος αγκαλιά..
και δάκρυσε η τριανταφυλλιά
στο πρώτο της μπουμπούκι…

κι οι μαργαρίτες στόλισαν το δρόμο σου
ήρεμα να περάσεις..

Καλό Σου Ταξίδι… Ψυχή μου