12 Μαρτίου
Μέρα που Γεννήθηκε ο Μάνος Ελευθερίου
Μέρα που έφυγε… ο Στάυρος Κουγιουμτζής

Μια Συνάντηση…. που έγραψε Ιστορία…
Μια Συνεργασία.. που χάρισε Ομορφιά και Φως..


  
Οι Ε λ ε ύ θ ε ρ ο ι  κι  ω ρ α ί ο ι
ζουν σε κάποιες φυλακές
μες στα τείχη που ‘χει χτίσει
ο καθένας για να ζήσει.. τις μεγάλες του στιγμές.
Εγώ δεν είχα τύχη να ζήσω μαγικά
με δυο ψίχουλα πικρά.. ζούσα χρόνια στη σκιά..
γυρνούσα διψασμένος και βράδιασε νωρίς..
Κουγιουμτζής-Ελευθερίου

  
Αν είναι κόσμος όμορφος.. είναι και κόσμος ψεύτης
που μοιάζει σκοτεινό γυαλί… και σαν παλιός καθρέφτης

Στα χρόνια της υπομονής… δε μας θυμήθηκε κανείς
δε μας θυμήθηκε κανείς… στα χρόνια της υπομονής..
Κουγιουμτζής-Ελευθερίου

  
Δίψασα στην πόρτα σου γι’ αγάπη
κι έγειρα γλυκά να κοιμηθώ..
Μαύρο δαχτυλίδι το φεγγάρι
τάμα σε ξωκκλήσι μακρινό.

Κουγιουμτζής-Ελευθερίου

  
Μ’ ένα τσιγάρο όταν νυχτώνει
μες το μυαλό μου παίρνεις μορφή
Γίνεσαι κόσμος, ήλιος κι αστέρια
μέσα στα χέρια λευκό πουλί.
Μ’ ένα τσιγάρο έρχεσαι πάλι
στο άδειο σπίτι το σκοτεινό
Σ’ αυτήν την πόλη μ’ άφησες μόνο
και είμαι δέντρο στην πυρκαγιά..

  
Άσε με πάλι να σου πω για χρόνια περασμένα
για τα τραγούδια που αγαπώ… τα παραπονεμένα

Ένας κόμπος η χαρά μου κι όμως αν θα ρθεις
στάλα στάλα θα στη δώσω… για να δροσιστείς

Άσε με πάλι να ρωτώ.. ο χρόνος τι θα φέρει
ο ήλιος και ο κεραυνός.. μου στήσανε καρτέρι.

  
Φαρμακωμένος ο καιρός παραμονεύει
μες τα στενά του κάτω κόσμου να σε βρει
και δεκατρείς αιώνες άνεργος γυρεύει
την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει

Του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια
με φως και νύχτα.. σου κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν και σε φτάνουν στα μισά..

 

  
Απ΄τον περασμένο Μάρτη
σουχω στείλει ένα γράμμα
κι είναι η καρδιά μου στάχτη
απ’τον πόνο και το κλάμα
Τα ματάκια σου βρυσούλες
στην αυλή του Παραδείσου
τρέχουν άρρωστες ψυχούλες
αγιασμό να πιουν να ζήσουν..

Μια Συνάντηση…  Μια  Ζ ω ή  δημιουργία…