Τα μικρά παιδιά, που μπερδεύουν τα λόγια τους
που μιλούν με νοήματα στα παιχνίδια τους..

Τα μικρά παιδιά που κρατούνε στο χέρι τους
σαν το μύλο το χάρτινο τις ελπίδες μας..

Δυο κουτιά σπίρτα γίνηκαν ο σταθμός και τα τρένα
που μπορούνε να φτάσουνε ως την άκρη της Γης..

                       

 

                                                                                                                 

       
Τα παιδιά τραγουδάνε στους δρόμους
κι η φωνή τους τον κόσμο αλλάζει
τα σκοτάδια σκορπάνε
κι η μέρα λουλουδίζει
σαν άνθος στο περβάζι.

      

       
Τα παιδιά τα ορφανεμένα σαν μοναχικά πουλιά
που δεν βρήκανε κανένα, είναι άνθρωποι κι αυτά.
Τα παιδιά είναι το γέλιο που ομορφαίνει την ζωή
όποια να ‘ναι, όπως να ‘ναι,
είναι το  α ύ ρ ι ο  που θα ‘ρθει.

Δώσε και εσύ την ψυχή, την καρδιά σου 
Νοιώσε πως είναι και εκείνα παιδιά σου

 

                                                                                                                

        
Αν όλα τα  π α ι δ ι ά  της γης..
φωνάζαν τους μεγάλους
κι αφήναν τα γραφεία τους και μπαίναν στο χορό.
Θα ‘ρχόνταν τότε τα π ο υ λ ι ά
θα ‘ρχόνταν τα  λ ο υ λ ο ύ δ ι α
θα ‘ρχότανε κι η ά ν ο ι ξ η.. να μπει μες στο χορό
κι ο κύκλος θα γινότανε ακόμα πιο μεγάλος
και τρεις φορές τη Γη μας.. θ’ αγκάλιαζε θαρρώ!

 

                                                                                                                

       

Πιάνω να ζωγραφίσω
τα  π α ι δ ι ά  μες στην πλατεία
σα να ‘ταν όπως πρώτα κι όπως θά ‘θελα..
Mα όλα αλλάζουν.. και το χέρι μου αρπάζουν
αλλάξανε τα χρώματα.. τα λόγια και τα στόματα.
Tα μάτια μείναν ίδια.. στα φώτα.. στα παιχνίδια.

Oσα κοστίζουν μια δραχμή
γι’ άλλους κοστίζουν μια ζωή.
Δεν είναι κρίμα; Δεν είναι κρίμα;