Archive for Απρίλιος 2010

Σε… Σκοτεινούς Καιρούς…

 
                                                                       
                                                                    

 


bar

Σε Σκοτεινούς Καιρούς
(In finsteren Zeiten)

Δε θα λένε: Tον καιρό που η βελανιδιά
τα κλαδιά της ανεμοσάλευε.
Θα λένε: Tον καιρό που ο μπογιατζής
τσάκιζε τους εργάτες.

Δε θα λένε: Tον καιρό που το παιδί πετούσε
βότσαλα πλατιά στου ποταμού το ρέμα.
Θα λένε: Tον καιρό που ετοιμάζονταν
οι μεγάλοι πόλεμοι.

Δε θα λένε: Tον καιρό που μπήκε
στην κάμαρα η γυναίκα.
Θα λένε: Tον καιρό που οι μεγάλες δυνάμεις συμμαχούσαν ε ν ά ν τ ι α στους εργάτες.

Mα δε θα λένε: Ήτανε σκοτεινοί καιροί.
Θα λένε: Γιατί σωπαίναν.. οι Ποιητές τους;

Μπέρτολντ Μπρέχτ
(1898-1956)

bar

"Ξέρω: κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Έ ναι λοιπόν! Kηρύγματα και ρητορείες.

Σαν π ρ ό κ ε ς πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Nα μην τις παίρνει ο άνεμος."

Μανώλης Αναγνωστάκης

bar

 

Advertisements

Ήταν…. ένας Λαός

 
                                                                       
                                                                    

 

   

Ήταν πατριώτη.. ένας  Λ α ό ς
ένας μεγάλος τοπικός εχθρός.

Θέλανε νά ‘χουν όλοι το  σ π ι τ ά κ ι  τους
καθημερινά το  μ ε ρ ο κ α μ α τ ά κ ι  τους
νά ‘χουν ακόμα κι άμα θα κακογεράσουν
μια  σ υ ν τ α ξ ο ύ λ α  για να μην πεινάσουν.

Νιώθεις πατριώτη… τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός…

Θέλανε να μην περπατούν στα τέσσερα
να σκέφτονται και να μιλούν  ε λ ε ύ θ ε ρ α
να κυβερνάει αυτός.. που θά ‘χουνε διαλέξει
κανένας πια.. να μην τους κοροϊδέψει.

Νιώθεις πατριώτη.. τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός…

Θέλαν το Νόμο.. φίλο κι όχι.. φύλακα
να μη φοβούνται.. πια τον χωροφύλακα
την περηφάνια τους.. κανείς να μην πληγώνει
ούτε την πόρτα τους να ξεκλειδώνει.

Νιώθεις πατριώτη.. τι εχθρός
ήτανε τούτος ο παλιολαός…

Ό ν ε ι ρ α  χίλια μέσα στο κεφάλι τους
τ’ αποθηκεύανε στο προσκεφάλι τους.
Χρόνια καλύτερα  ε λ π ί ζ α ν ε  να ‘ρθούνε
το σήμερα.. οι ληστές δεν εχτιμούνε.

Νιώθεις πατριώτη.. τι εχθρός
ήταν τούτος ο παλιολαός…

Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

bar

("..διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις")

 

Αφιέρωμα στη… Μαρία Πολυδούρη

     
 

Μαρία Πολυδούρη
"Λεπτός Ανθός με Δυνατό Άρωμα"
(1 Απρίλη 1902 – 29 Απρίλη 1930) 
Image and video hosting by TinyPic
Μ᾿ απάντησες στο δρόμο σου, Ποιητή.
Ήμουν το πρωτολούλουδο του Απρίλη. 
Η δίψα της αγάπης που ζητεί
σου φλόγιζε τη σκέψη και τα χείλη.

 
Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,
γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.
Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη
μένα η ζωή πληρώθη.

 
Δεν θα το πούν… ο πόνος μου πως άνθισε
παρά τα λυπημένα μου τραγούδια..
σαν πεταλούδες οι χαρές με σίμωναν..

…οι έρωτες αηδόνια.. μου τραγούδαγαν..

..θα περνάει η Ζωή πάνω μου ξέγνοιαστη
πως έσβησα γλυκά σαν τα λουλούδια 


Αχ, τα παλιά σου τα τραγούδια..
πού ‘ναι θλιμμένα.. σαν αγάπης μυστικά,
σαν άνθη δακρυσμένα που σιωπούνε.

Μίκης Θεοδωράκης: «Τεχνητή Οικονομική Κρίση»

 

                                                                                              
  
Το τρένο φεύγει στις οχτώ
μα εσύ μονάχος σου έχεις μείνει
σκοπιά φυλάς… στην Κατερίνη
…μεσ’ στην ομίχλη πέντε οχτώ…
μαχαίρι στη καρδιά σου εγίνει
σκοπιά φυλάς… στην Κατερίνη…


«Με τον κοινό νου που διαθέτω,
δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο
να δικαιολογήσω
την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009
σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε
ένα μέρος της εθνικής
μας κυριαρχίας
και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε
με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή
με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε..
να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την α π ώ λ ε ι α
της εθνικής μας α υ τ ο τ έ λ ε ι α ς  και μαζί της
την διεθνή τ α π ε ί ν ω σ η.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων,
όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι
αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας.
Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής
στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας,
μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό
εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας,
που καταντά ύποπτος.

Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι  κ ά π ο ι ο ι
 μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν  σ τ ά χ τ η  στα μάτια μας, για..
να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς
τ ε χ ν η τ ή  οικονομική κ ρ ί σ η,
ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει,
να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι.
Όμως γιατί;
Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

 

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της Ελληνοτουρκικής Φιλίας.., εν τούτοις πρέπει να πω ότι με  φ ο β ί ζ ε ι  αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν.

Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά  κ ρ ύ β ετ α ι
 
η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της,
που αφορούν τον  γ ε ω γ ρ α φ ι κ ό   μας  χώρο,
την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων,
το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο,
τους βόρειους γείτονές μας
και την αλαζονική στάση της Τουρκίας,
με μόνο εμπόδιο την καχυποψία
και την εναντίωση του ελληνικού λαού
.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι
στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που
από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40%
της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια
και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς,
δεχόμαστε..
συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν… να καταργηθούμε ως λαός
και αυτό ακριβώς γίνεται σ ή μ ε ρ α.

Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που  ό λ ο ι  μαζί  σ υ ν ω μ ό τ η σ α ν
για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης
ενός  Ε λ ε ύ θ ε ρ ο υ  Λ α ο ύ  σε υποτελή….

Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως.. ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις
αλλά μιλώ βασισμένος… στον  κ ο ι ν ό   Ν ο υ.
Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται, όπως εγώ
κι αυτό ίσως το δούμε.. στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη
και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή,
τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη)
δεν είναι παρά μόνο το 
π ρ ώ τ ο  πικρό ποτήρι
στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει
και που αυτή τη φορά θα  α φ ο ρ ά  ζωτικά και κρίσιμα
ε θ ν  ι κ ά   μας  θ έ μ α τ  α,  που δεν θα ήθελα
ούτε να φανταστώ.. πού θα μας οδηγήσουν.

Μ α κ ά ρ ι  να έχω άδικο»

Μίκης Θεοδωράκης

(Μιλώ για τις  Α τ έ λ ε  ι ω τ ε ς  Νύχτες…

 όταν το  Φ ω ς  λιγοστεύει… τα ξημερώματα..)

                                                                                              

 

Αφιέρωμα στον… Τάκη Σινόπουλο

                      

  

11857.jpg

ΕΠΙΚΛΗΣΗ στον ΗΛΙΟ της ΕΛΕΝΗΣ

Λάμψε Ήλιε
πανύψηλε της προπατορικής Ελλάδας,
λάμψε εδώ·
σε τούτη τη στιφή αγκαλιά της στάχτης.
Λαβωμένο φως να λούσει τη θρησκεία του σώματος
και την πικρή σου ανάμνηση, Ήλιε.
‘Ηλιε βασάνισε τον ισκιερό κατήφορό της,
όπου πυρώνουν δόντια της παραφοράς,
όπου αναζούν οι καθαρές κινήσεις
των μαστών των πράσινων,
στην περιφέρεια του αδυσώπητου φιλιού,
στον κύκλο αυτής της τρομερής γυμνότητας.

Λάμψε Ήλιε των νεκρών ποιητών.
Αχτιδοφόρος Ήλιος της Ελλάδας είναι τώρα εδώ,
στον πείσμονα αρνητή της μαρτυρίας του χρόνου,
στον ηττημένο από τη μέθη του κακού παραμυθιού. Πάνω στα κέρδη λάμπει τα πολύτιμα,
πάρα πολύ πικρά, που δεν υπάρχουν.

‘Ηλιε, λάμψε Ήλιε της φανταστικής Ελλάδας,
 η πολυάνεμη,
η κόμη αυτή πολυάνεμη που κατεβαίνει
ως τις ρωγμές του σώματος
βαθύσκιωτη ανεμίζοντας,
σκεπάζει ένα κεφάλι λευτεριάς κι’ οδύνης.

 Ω, καθάρισε της ανηφορικής Ελλάδας.. Ήλιε,
την άμπωτη τη σκοτεινή της νύχτας του αίματος,
τις ανεξήγητες φωνές των προπατόρων,
Ω, του θανάτου αχτίδα αστραφτερή
στέμμα βαρύ της μνήμης μου.. Ήλιε,
πάνω σ’ αυτό το σώμα που μονάχο αμύνεται,
χλοερές κοιλότητες μα πέτρινα τα μέλη,
αστείρευτοι οι μηροί.

Λάμψε Ήλιε.. της νεκρής Ελένης.
Η σάρκα αποχαιρέτησε την έκσταση.
Αιώνια κύματα σαρώνουν την ασήκωτη καρδιά.
Σώμα έρημο περίλυπο μέσα στην κάψα του ήλιου·
κι’ εδώ στα δώματα η κραυγή μυρίζει ακόμα
τον έρωτα Γαρύφαλλα, γαρύφαλλα
κηρύχνουν άλλη μια φορά μια ματωμένη ανάσταση.
Το πρόσωπο – αίνιγμα του πάθους ξαναγύρισε.

‘Ηλιε, λάμψε Ήλιε
των μηρών των ξάστερων της ζωντανής Ελένης,
Ω, μετέωρο πνεύμα, δικαιοσύνη του φωτός
πυρπόλησε το κέντρο το νωπό
των τρομερών κοιλάδων
κι’ ας ζήσει μόνο ο  λ ό γ ο ς  ο γυμνός
που ξέρει
ποιες παραισθήσεις.. ποια όνειρα..
ποιες αναμνήσεις αθεράπευτες
ποια δίψα μ’ έφερε ως εδώ,
τον έρωτα να δέσω.. και το ποίημα
τούτο το παράφορο
με την νεκρήν Ελένη.

Τάκης Σινόπουλος


   

Είναι βαρύ το φορτίο μας φίλε,
είναι συνειδητής επιλογής ο δρόμος μας
και δεν χωράν παλινδρομήσεις
στην ανατολή του Ήλιου..
μόνο τα βήματα μας συχνά βαραίνουν,
βαραίνουν σύντροφε… κι αργοπορούμε.

Τάκης Σινόπουλος

                                           

Βραδυνές Μελωδίες..

                                                                         

  

Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι
-μια ιαχή μακρυσμένη…

  
 Ελα  β ρ ά δ υ  αγαπημένο
πέσε πάνω από την πόλη να χαθεί…
……
πέσε  ν ύ χ τ α  μην αργείς
κι άσε με να ταξιδέψω
στα δρομάκια του μυαλού μου να χαρείς.

  
Φταίνε τα τραγούδια..
που με πήραν απ’το χερι,
κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών,
μα εμένα τη στιγμούλα μου…
πίσω ποιος θα μου φέρει,
εγώ ότι αγάπησα… σ’εκείνη το χρωστώ.

 
Τα ήσυχα Βράδυα… η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ.
Και δε θα μου λείπεις, γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου.. που θα σ’ ακολουθεί.

  
Καληνύχτα.. Αστέρι
να μου γνέφεις που πας..
……….
Καληνύχτα Αστέρι..
Φωτεινό τ’ουρανού.

 

Σοφοκλής… για το Χρήμα

 

                
"Οὐδὲν γὰρ ἀνθρώποισιν οἷον ἄργυρος
κακὸν νόμισμ’ ἔβλαστε· τοῦτο καὶ πόλεις πορθεῖ,
τόδ’ ἄνδρας ἐξανίστησιν δόμων τόδ’ ἐκδιδάσκει
καὶ παραλλάσσει φρένας χρηστὰς πρὸς αἰσχρὰ
πράγμαθ’ ἵστασθαι βροτῶν πανουργίας δ’ ἔδειξεν ἀνθρώποις ἔχειν καὶ παντὸς ἔργου δυσσέβειαν εἰδέναι. Ὅσοι δὲ μισθαρνοῦντες ἤνυσαν τάδε,
χρόνῳ ποτ’ ἐξέπραξαν ὡς δοῦναι δίκην."

ΣΟΦΟΛΗΣ

(Αντιγόνη στ. 296-
304)
 
 «Δε φύτρωσε χειρότερη καμιά  ε φ ε ύ ρ ε σ η
 στον κόσμο απ’ το χ ρ ή μ α.
Αυτό γκρεμίζει πόλεις, ανθρώπους ξεσπιτώνει,
δασκαλεύει και πλανεύει το φρόνιμο μυαλό
να κυνηγάει της ντροπής τα έργα·
μαθαίνει τον άνθρωπο να γίνει κάλπης
και να κατέχει μύριες όσες βρωμιές.
Οσοι τέτοιον ανοίγουν δρόμο.. πληρωμένοι,
κάποτε, και στην ώρα.., πληρώνουν ακριβά»
 
Σοφοκλής: "Αντιγόνη"
μεταφ. Γεωργουσόπουλος