Alla Luna

Nel buio della notte
dove il sonno la morte vincerà
la sua sorella gemella,
e gli ruberà il sogno…
nasce la Luna,
la bella figlia del Sole,
che gode la sua grazia
senza vergogna e timore,
scuotando le ceneri della colpevolezza
dalla sua pelle bianca.
Giorno dopo giorno crescerà
per diventare la lunapiena
e splendere sul cielo notturno.
Avanza alla prima stella dell’alba,
come il precursore del giorno,
dell’Amore e della Vita.                              

Στη  Σελήνη

 
Μέσα στης νύχτας το σκοτάδι
που ο ύπνος τον θάνατο νικά,
τον δίδυμο αδελφό του,
και τ’όνειρο του κλέβει…
ξεπρόβαλε η Σελήνη,
η όμορφη κόρη του Ήλιου,
που δέχθηκε την χάρη του
νικώντας την ντροπή της,
τινάζοντας τις στάχτες των ενοχών,
απ’το λευκό κορμί της…
Αργά αργά θε να γενεί Πανσέληνος,
θα λάμψει στο στερέωμα,
πριν απ’το άστρο της Αυγής,
προάγγελος της Μέρας,
        του Έρωτα και της Ζωής. 

 
Lunapiena