Αυτό το Aστέρι Eίναι για Oλους μας

Πολύ πριν σε συναντήσω, εγώ σε περίμενα.
Π ά ν τ ο τ ε  Σε  π ε ρ ί μ ε ν α.
Σαν ήμουνα παιδί
και μ’ έβλεπε λυπημένο η μητέρα,
έσκυβε και με ρωτούσε:
«Τι έχεις αγόρι;»
Εγώ δεν μίλαγα, μονάχα έβλεπα
πίσω απ’ τον ώμο της
έναν κόσμο άδειο από ‘σένα.
Κι όταν έπαιρνα το παιδικό κοντύλι,
ήταν για να μάθω να σου γράφω τραγούδια,
όταν κοίταγα στο τζάμι τη βροχή,
ήταν που αργούσες ακόμα,
κι όταν χτύπαγε η πόρτα μου και άνοιγα,
δεν ήταν κανείς, κάπου όμως μες στον κόσμο
ήταν η  κ α ρ δ ι ά  σου που χτυπούσε.
Έτσι έζησα  π ά ν τ ο τ ε.

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά
-Θυμάσαι;-
Μου άπλωσες τα χέρια τόσο τρυφερά
σαν να με γνώριζες χρόνια.
Μα και βέβαια με γνώριζες.
Γιατί πολύ πριν μπεις μες στη ζωή μου
είχες ζήσει μες στα όνειρά μου
Αγαπημένη μου!
Στην πιο μικρή  σ τ ι γ μ ή  μαζί σου,
έ ζ η σ α  όλη τη  Ζ ω ή !

Τάσος Λειβαδίτης
Από τη συλλογή:
"Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας"
(1953)

Λεπτομέρειες ασήμαντες
που κάνουν πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά,
μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα –
αλλά κι εγώ ποιος ήμουν;
ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις
κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες
ένιωθα να  κ ι ν δ υ ν ε ύ ε ι  η ανθρωπότητα
κι  έ τ ρ ε χ α  να τη  σ ώ σ ω.


Τάσος Λειβαδίτης


 

 
Oμως…, εδώ τέλειωσα. Ώρα να φύγω.
Όπως θα φύγετε κάποτε κι εσείς.
Και τα φαντάσματα της ζωής μου
θα μ’ αναζητούν τώρα τρέχοντας μες στη νύχτα
και τα φύλλα θα ριγούν και θα πέφτουν.
Έτσι συνήθως έρχεται το φθινόπωρο.
Γι’ αυτό, σας λέω,
ας  κ ο ι τ ά ξ ο υ μ ε  τη  Ζ ω ή  μας
με λίγη περισσότερη  σ υ μ πό ν ι α
       μιας και δεν ήτανε ποτέ πραγματική…

Από τη συλλογή "Βιολέτες για μια εποχή"
(1985)
του Τάσου Λειβαδίτη
(20 Απρίλη 1922-30 Οκτώβρη 1988)
….butft3