Τα παιδάκια που παίζουν στ’ ανοιξιάτικο δείλι
-μια ιαχή μακρυσμένη…

  
 Ελα  β ρ ά δ υ  αγαπημένο
πέσε πάνω από την πόλη να χαθεί…
……
πέσε  ν ύ χ τ α  μην αργείς
κι άσε με να ταξιδέψω
στα δρομάκια του μυαλού μου να χαρείς.

  
Φταίνε τα τραγούδια..
που με πήραν απ’το χερι,
κάτι στιχάκια σαλεμένων εραστών,
μα εμένα τη στιγμούλα μου…
πίσω ποιος θα μου φέρει,
εγώ ότι αγάπησα… σ’εκείνη το χρωστώ.

 
Τα ήσυχα Βράδυα… η Αθήνα θ’ ανάβει
σαν μεγάλο καράβι, που θα ‘σαι μέσα κι εσύ.
Και δε θα μου λείπεις, γιατί θα ‘ναι η ψυχή μου
το τραγούδι της ερήμου.. που θα σ’ ακολουθεί.

  
Καληνύχτα.. Αστέρι
να μου γνέφεις που πας..
……….
Καληνύχτα Αστέρι..
Φωτεινό τ’ουρανού.