Archive for Μαΐου 2010

Στον Καθρέφτη.. του Μ. Χατζηπροκοπίου

                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                

Στον Καθρέφτη..

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
τα γένεια μου να μεγαλώνουν,
τα νύχια των ποδιών μου να μακραίνουν,
τις χάντρες του κομπολογιού μου να βαραίνουν.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
το δειλινό σιγά σιγά να πέφτει,
το τραίνο να σιμώνει στο σταθμό,
το πλοίο της γραμμής να φτάνει.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
σταγόνες βιαστικές να πέφτουν στην κλεψύδρα
τις ώρες.. να σφυροκοπούν το χρόνο
το άπειρο.. να εξαφανίζεται.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
τους σάτυρους.. κοντά στο τζάκι καθισμένους,
τα κάστανα να ψήνουν στη φωτιά,
και το κρασσί γουλιά γουλιά να πίνουν..

Τώρα γνωρίζω.. την ακτίνα του κύκλου.

Μιχάλης  Χατζηπροκοπίου 
από το "Ορεινό Καταφύγιο"
(Θεσ/νίκη, 1988)

Β ι ο γ ρ α φ ι κ ά   Στοιχεία

Ο Μιχάλης  Χατζηπροκοπίου γεννήθηκε το 1937 στην Αγιάσο
της  Λέσβου, όπου μεγάλωσε και πήγε σχολείο.   Το 1955 έφυγε στην Αθήνα, μόλις τελείωσε το γυμνάσιο και γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών.
Μετά το πτυχίο και τη θητεία του στο Στρατό, δούλεψε για ένα διάστημα στην «Πειραϊκή – Πατραϊκή» και από το 1965 στο ΚΕΠΕ.

Το 1967 έφυγε με υποτροφία στην Αμερική, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Πήρε Μaster και το διδακτορικό του στα οικονομικά από τα Πανεπιστήμια του Rochester της Νέας Υόρκης και του State University of New York, at Binghamton,  αντίστοιχα. 

 Aφού δίδαξε για λίγο στις ΗΠΑ και τον Καναδά, το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα.. για να διδάξει αρχικά ως επισκέπτης Kαθηγητής
στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης
(από το 1990 Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), στην οποία
τον Δεκέμβρη του 1975, διορίστηκε, έχοντας εκλεγεί τακτικός Kαθηγητής στην έδρα της Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών.

Ο Μιχάλης Χατζηπροκοπίου δίδαξε:
Ιστορία Οικονομικών Θεωριών,
Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης,
Μικροοικονομική και Μακροοικονομική Θεωρία.

Διετέλεσε, Αντιπρύτανης (1978 – 1979 και 1991 – 1997),
Πρύτανης (1979 – 1980, 1982 – 1984 και 1997 – 2000) και Προπρύτανης (1980 – 1981) στην Α.Β.Σ.Θ. και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ενώ έγραψε βιβλία και πολλά άρθρα, σε
επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά επιστημονικών συνεδρίων.

Διακρινόταν για τις κοινωνικές του ευαισθησίες, που
για πολλά χρόνια συνδέθηκαν με τους αγώνες της Αριστεράς.

Το 1998 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή..
«Ορεινό Καταφύγιο – Ταξίδι», την οποία ακολούθησε η δεύτερη συλλογή ποιημάτων του με τίτλο «Τα σύννεφα του Αραράτ»,
το 2004.

Ήταν παντρεμένος με την Φωτεινή και είχε..
μια κόρη, δυο γιούς και.. μια εγγονή.
Έφυγε από κοντά μας… στις 9 Απρίλη 2010.

Advertisements

Σπασμένα Μάρμαρα, του Μ. Χατζηπροκοπίου

Τα ΜΑΡΜΑΡΑ του ΠΑΡΘΕΝΩΝΑ…. BRING THEM BACK!!

Το Απέραντο Γαλάζιο… της Ζωής μου

                                                                                                                                                          

 Γεννήθηκα.. ένα πρωί του Μάη
                            στην πιό όμορφη γωνιά.. της Γης
εκεί που ο Ουρανός..για πάντα ερωτευμένος
τη Θάλασσα αγκάλιαζε και στήσανε χορό..
τ’απέραντο γαλάζιο κέρδισε η πρώτη μου ματιά
και το κρατάει ο νους μου.. παντοτινό του θησαυρό.

 Σαν κρύσταλλα του απείρου.. η κάθε μου στιγμή
αντανακλούσαν μέσα τους.. την ομορφιά εκείνη
..κι έλαμπε η Πανσέληνος.. σαν Φάρος αναμμένος
στις νύχτες της Ζωής μου.. που μου’κρυψαν τον Ήλιο
κι ο Ουρανός μου άστρα… κι η θάλασσα τραγούδι
της Άνοιξης χαμόγελα.. μες στο χειμώνα το βαρύ.

Ένα Πρωί του Μάη.. μου χάρισαν τη Ζωή
κι άπλωσα τα φτερά μου.. στ’απέραντο γαλάζιο
αδύναμο γλαρόπουλο.. με πόθο στη ψυχή
Lunapiena

 
 

Αρχείο:Kalamos.jpg
Σ’αυτή την πανέμορφη γωνιά της Ελλάδας.. γεννήθηκε
κι έζησε ο πατέρας μου, τα παιδικά του χρόνια…
εκεί έζησα και γω… τις πρώτες μέρες της Ζωής μου
σ’ένα όμορφο ολόλευκο σπίτι.. που το χαϊδευε το κύμα.

Ο Αμβρακικός κόλπος
και κάπου εδώ… ήταν το μεγάλο κτήμα.. που έφτανε ως τη θάλασσα
εκεί που μεγάλωσε η μάνα μου.. κι εγώ παιδί ευτυχισμένο
περνούσα τα καλοκαίρια μου.. ανάμεσα σε αμπέλια,
ελαιώνες.. αμυγδαλιές… και θυμωνιές από σιτάρι..
και έμαθα… να καλπάζω.. με τα πανέμορφα άλογα του παππού.

agrinio
..και δω η Πόλη που μεγάλωσα.. και αγαπώ πολύ…
Φιλόξενος τόπος.. ανάμεσα σε λίμνες… εύφορους κάμπους…
και τ’όμορφο ποτάμι μας.. προστατευμένος από ψηλά βουνά… 
με χίλιες ομορφιές τριγύρω του.. αρχαία θέατρα.. και ιστορία.
Όμορφη Πόλη… με καταπράσινες πλατείες.. και ένα υπέροχο πάρκο
 όταν ήμουνα παιδί.. μεγάλωσε απότομα.. τα τελευταία 30 χρόνια
και το μπετόν περισσεύει.. και τα πλακάκια κάλυψαν το πράσινο..  


 κι εδώ… κάπου στο κέντρο της Αθήνας.. είναι το σπιτικό μου..
Κάθε πρωί… αγναντεύω την Ακρόπολη.. και παίρνω δύναμη
τη Νέα μέρα μου ν’αρχίσω.. μ’ ε υ γ νω μ ο σ ύ ν η  στη Ζωή
που μου χάρισε απλόχερα…. τόση ομορφιά και.. τύχη!
 

Σας Ευχαριστώ πολύ….. για την Αγάπη Σας
και τις πανέμορφες Ευχές Σας…

Βάσω

Η Γέρα…. του Οδυσσέα Ελύτη

 

                                              

Το βράδυ ανάψαμε φωτιά
και τραγουδούσαμε γύρω τριγύρω:

Φωτιά ωραία φωτιά.. μη λυπηθείς τα κούτσουρα
Φωτιά ωραία φωτιά.. μη φτάσεις ως τη στάχτη
Φωτιά ωραία φωτιά.. καίγε μας
λέγε μας τη  Ζ Ω Η.

Εμείς τη λέμε τη Ζωή.. την πιάνουμε απ’ τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της.. που μας ξανακοιτάζουν

Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει.. μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει.. κακό το ‘χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή.. πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της.. που μισεύουνε

Είμαστε από καλή γενιά.

Οδυσσέας Ελύτης
(Ήλιος ο Πρώτος, 1943)

οι ρίζες του Ποιητή…. ξεκινούν από τη Γέρα. 
^
"…και πολύ πιο βαθιά πίσω απ’ τα κύματα,
στο Nησί με τους κόλπους των ελαιώνων.
Mια στιγμή που εφάνηκε θωρούσα Eκείνον
που το αίμα του έδωσε να σαρκωθώ
τον τραχύ του Aγίου δρόμο ν’ ανεβαίνει
μια φοράν ακόμη..

Mια φοράν ακόμη στα νερά της Γέρας ν’ ακουμπά
τα δάχτυλα και τα πέντε ν’ ανάβουνε χωριά,
ο Παπάδος, ο Πλακάδος, ο Παλαιόκηπος ο Σκόπελος
και ο Mεσαγρός, εξουσία και κλήρος της γ  ε ν ι ά ς  μου.."
»

                                                                              Oδυσσέας Eλύτης
                                                      (Το  Άξιον Εστί, Η Γένεσις)

..εκεί στη Γέρα.. γεννήθηκαν ο δάσκαλος Mίλτος Kοντουράς,
οι ζωγράφοι… Στρατής Γαβαλάς και… Στρατής Aξιώτης
και η μάνα του Oδυσσέα Eλύτη… Μαρία Βρανά.

  «εκεί… στον Παπάδο, βρίσκεται το αρχοντικό Βρανά… που ήταν.. το πατρικό σπίτι της μάνας του.. Οδυσσέα Ελύτη.
Σήμερα στο σπίτι αυτό.. στεγάζεται το Δημαρχείο Γέρας»

 

 

«Eκεί που καθρεφτίζονται οι χιλιόχρονες ελιές»
του Ηλία Βενέζη

 «..εκεί που..
ο Θεόφιλος, άφησε τα ίχνη του, στον τοίχο του παλιό φούρνο, χτισμένο στα 1922,  ίσως για ένα καρβέλι ψωμί..»

 

 

"εκεί.. στον Παπάδο της Γέρας, στην «καθάρια και ειρηνική ατμόσφαιρα του κόλπου των ελαιώνων», το ερειπωμένο Ελαιοτριβείο Βρανά που δημιούργησε το 1887, ο παππούς του Οδυσσέα Ελύτη, Νικόλαος Βρανάς, αναστυλώθηκε
και έγινε Μουσείο της Βιομηχανικής Ιστορίας της Λέσβου και του Αιγαίου… με πρωτοβουλία της εταιρείας "Αρχιπέλαγος".

Μια μοναδική θεματική πινακοθήκη σύγχρονης τέχνης,
η οποία περιλαμβάνει πρωτότυπα έργα..  εμπνευσμένα
από την αναστήλωση του μνημείου και από τον
“πολιτισμό της ελιάς”, λειτουργεί στο ανακαινισμένο Ελαιοτριβείο – Μουσείο Βρανά.

 

Ω να σπάσουν οι πέτρες
να λυγίσουνε τα θυμωμένα σίδερα
Ο αφρός να φτάσει ως την καρδιά
ζαλίζοντας τα θεριεμένα μάτια 
η θύμηση να γίνει ένα κλαδάκι δυόσμου αμάραντο
κι από τη ρίζα του.. να ορμήσουν  ά ν ε μ ο ι  γιορτής..
Ε κ ε ί…. να γείρουμε το μέτωπο
τ’αστραφτερά μας πράγματα να ‘ναι κοντά
στην πρώτη απλοχεριά του πόθου.. 
η κάθε γλώσσα να μιλεί…
την  κ α λ ο σ ύ ν η  της Ημέρας
ήμερα να χτυπάει στις φλέβες… ο παλμός της γης!

Οδυσσέας Ελύτης
(Ήλιος ο Πρώτος, 1943)

 

 
 

Ανδρέας Εμπερίκος και.. Θεόφιλος Χατζημιχάλης…

Λέσβος, το Νησί των Ποιητών

 


Λέσβος: το Νησί των  Π ο ι η τ ώ ν

Το πανέμορφο Νησί του Απόλλωνα, η Αιολική Γη..
γέννησε και.. κράτησε στην αγκαλιά του και…
 μας χάρισε.. σημαντικούς Ποιητές και Ανθρώπους των Γραμμάτων και των Τεχνών.. από την αρχαιότητα..
μέχρι τις μέρες μας. 

Η μεγάλη Μούσα των αιώνων Σαπφώ,
ο Λυρικός Ποιητής Αλκαίος, ο Έλληνας πεζογράφος Στρατής Μυριβήλης, ο λαϊκός Ζωγράφος της νεοελληνικής Τέχνης, Χατζημιχαήλ Θεόφιλος,
ο Συγγραφέας Ηλίας Βενέζης, που μεγάλωσε στην Μυτιλήνη,  ο Νομπελίστας και σύγχρονος Ποιητής Οδυσσέας Ελύτης, ο Ζωγράφος Γιώργος Βακιρτζής
και ο Δάσκαλος-Ποιητής Μιχάλης Χατζηπροκοπίου.

    


Σαπφώ (630-570 π. Χ.)..
…θεωρείται ως η σημαντικότερη λυρική Ποιήτρια της αρχαιότητας. Η ποίησή της ήταν γραμμένη στην αιολική διάλεκτο, . Ο Πλάτων 
την ονομάζει «σοφή» και «Δέκατη Μούσα», ο Ποιητής Ανακρέων από την Θράκη, την αποκαλεί «ηδυμελή», ο σοφιστής Λουκιανός «μελιxρόν αύχημα Λεσβίων», ο Ιουλιανός ο Παραβάτης την αποκαλεί «θηλυκό Όμηρο» και ο Μακεδόνας Στρατηγός Αντίπατρος, «τιμή Λεσβίων γυναικών», ενώ ο Ιστορικός και Φιλόσοφος Στράβων την ονομάζει «θαυμαστόν τέρας». Ο Μυτιληνιός Ποιητής Οδυσσέας Ελύτης
την περιέγραψε σαν μια «μακρινή εξαδέρφη» του,
με την οποία μεγάλωσαν παίζοντας «στους ίδιους κήπους, γύρω από τις ίδιες ροδιές, πάνω απ’ τις ίδιες στέρνες» και της αφιέρωσε ένα από τα μικρά του "έψιλον", (Σαπφώ – Ικαρος, 1996).

Ο φιλόσοφος Μάξιμος ο Τύριος (2ο μ.Χ. αι.), την περιγράφει
ως μικρόσωμη και μελαχροινή («μικρά και μέλαινα»),
ο Σόλων  στη δύση της ζωής του, όταν άκουσε για πρώτη
φορά να απαγγέλλουν κάποιο ποίημα της, απαίτησε
να του το διδάξουν, ώστε να το μάθει πριν πεθάνει και 
ο
Οράτιος στη 2η ωδή του μας λέει, ότι ακόμα και οι νεκροί στον κάτω κόσμο ακούν τα τραγούδια της με θαυμασμό σε ιερή σιγή.

 

«Τον καιρό της Σαπφούς», του 1904,
έργο του Τζον Γουίλιαμ Γκόντγουαρντ,
που βρίσκεται στο Μουσείο J. Paul Getty στο Los Angeles

 
Ο Αλκαίος, σπουδαίος λυρικός Ποιητής της αρχαιότητας γεννήθηκε στη Μυτιλήνη το 620 περίπου π.Χ. και έζησε την ίδια εποχή με τη Σαπφώ. Η ζωή και τα έργα του συνδέονται άμεσα με τα πολιτικά γεγονότα της εποχής του. Στην Αθήνα, στην ακμή του 5ου αιώνα π.Χ., τραγουδούσαν στα συμπόσια τραγούδια του.  Επηρέασε πολλούς  μεταγενέστερους ποιητές.
Ο Θεόκριτος στα «Ειδύλλιά» του τον μιμείται,
το ίδιο κι ο Λατίνος ποιητής Οράτιος,


«Σαπφώ και Αλκαίος»,
του Lawrence Alma-Tadema (1881).

 
Καλή Σας Νύχτα….