Κάποια πουλιά τραγουδούν.. για Λευτεριά
κάποια αντέχουν… και πετούν  ψ η λ ά..
.
  
Του Κάτω κόσμου τα πουλιά
 Φαρμακωμένος.. ο καιρός παραμονεύει
μες τα στενά του κάτω κόσμου.. να σε βρει
και δεκατρείς αιώνες.. άνεργος γυρεύει
την κιβωτό σου και το αίμα να σου πιει.

Σε καρτερούν.. μαστιγωτές και συμπληγάδες
μες τα μαλάματα μια νύφη ξαγρυπνά
κι έχει στ’ αυτιά της.. κρεμασμένες τις Κυκλάδες
κι ειν’ το κρεβάτι της.. λημέρι του φονιά.

Κρυφά τα λόγια τα πικρά.. μες το κοχύλι
κρυφά της θάλασσας.. τα μάγια στο βοριά
θα σβήσει κάποτε στο σπίτι το καντήλι
και μήτε πόρτα θα ‘βρεις.. μήτε κλειδαριά

Του κάτω κόσμου.. τα πουλιά και τα παγώνια
με φως και νύχτα.. σου κεντούν μια φορεσιά
άνθρωποι τρίζουν.. κι ακονίζουν τα σαγόνια
πηδούν και τρέχουν.. και σε φτάνουν στα μισά

Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Στίχοι: Μάνος Ελευθερίου
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Νταλάρας 
Δίσκος: "Μ ι κ ρ  έ ς  Πολιτείες", 1974

      
 Έκανα τη μοναξιά μου παραθύρι στα όνειρά μου
κι ήρθε κι έκατσε ένας γλάρος
και μου μίλησε με θάρρος..

Έλα, μου ‘πα πάμε τώρα δε φοβόμαστε τη μπόρα…
Θα πετάξουμε παντού.. έχω θύελλα στο νου
αστραπή μες στην καρδιά μου
ουρανό τα  ό ν ε ι ρ ά   μου ..

Στίχοι, Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Ερμηνεία: Μανώλης Λιδάκης