Άν ήταν… όλα αλλιώς

   

– Μην πικραίνεσαι, είπε. Και βούρκωσε.
Είναι όμορφη.. η ΖΩΗ! Πιστεψέ με..
Αξίζει να τη Ζεί κανείς,
έστω κι αν κάποτε γεμίζει πληγές.
Σε νιώθω.

Λες να μην τα ξέρω όλ’ αυτά;
Μα να θυμάσαι πάντα, φιλαράκο,
πως αύριο ξημερώνει.. μια Καινούρια Μέρα.
Δε σταματάει πουθενά.. η Ζωή.
Μη σε μπερδέψουνε κάτι κακομοίρηδες,
που σφίγγουν..
σαν το παραδοσάκουλο τη ψυχή τους.

Κι ο άνθρωπος σαν τα δέντρα είναι.
Ανθίζει, κάνει καρπούς, μαδάει..,
και πάλι απο την αρχή.

Αλκυόνη Παπαδάκη


   

…Γιατί δεν είναι άλλος δρόμος,

άλλο χέρι, άλλο όνομα, άλλη σημαία,
άλλη καρδιά, άλλο άστρο, άλλη δικαιοσύνη
απ’ τη  Ζ Ω Η..

Γιατί η Ζ Ω Η..  είναι ατελείωτη
και μπορεί κανείς να ξαναρχίσει
και δυό φορές – να ξαναρχίζει Κάθε Μέρα,
Κάθε ώρα, Κάθε στιγμή…


Τάσος Λειβαδίτης

Γράμμα στον άνθρωπο της Πατρίδας μου


…Μην με μαρτυρήσεις!
Και προπαντὸς να μην του πεις
πως μ᾿ εγκατέλειψεν η ελπίδα!
Καθὼς κοιτας τον Ταΰγετο,
σημείωσε τα φαράγγια που πέρασα.
Και τις κορφὲς που πάτησα.
Και τα άστρα που είδα.

Πες τους από μένα,
πές τους από τα δακρυά μου,
ότι  ε π ι μ έ ν ω  ακόμη πως…
 ο Κόσμος… είναι Ό μ ο ρ φ ο ς!

 Νικηφόρος Βρεττάκος