Archive for Ιουνίου 2010

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ… σε ΟΛΟΥΣ Σας

                                                                                                         
                             
 
                                                                     

 

Ιούλιος Πορθητής

Φοράει νύχτα στα μαλλιά ..
του φεγγαριού την άλω
να γίνει η αγάπη διάφανη,
γυναίκα ποθητή
από το κάστρο της Ωριάς
στέλνει στερνό σινιάλο
και περιμένει τρέμοντας..
Ι ο ύ λ ι ο  πορθητή.

Με της φωτιάς τα άλογα  
ο ήλιος ταξιδεύει
σε παϊτόνι ολόχρυσο
στους δρόμους τ’ ουρανού
και μια ψυχή που καίγεται
τον άνεμο αγναντεύει
και χάνεται στα σύννεφα…
τσιγάρου πρωινού.

Ένα τσαμπάκι μέλισσες
και λιάτικο σταφύλι
είναι του μήνα Καίσαρα
το βιός τ αληθινό
κι ο ποιητής που έψαχνε
θαλασσινό τριφύλλι
έγινε άστρο ανέσπερο..
και φως εωθινό.

Παντελής Θαλασσινός

 ***

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ… σε Ολους μας


 

Αννα μην κλαις…. του Bertolt Brecht

Πόλεμος και Ειρήνη

Αυτοί που βρίσκονται ψηλά λένε:
πόλεμος και ειρήνη είναι δυο πράγματα
ολότελα διαφορετικά.
Όμως η ειρήνη τους κι ο πόλεμός τους
μοιάζουν όπως ο άνεμος κι η θύελλα.
Ο πόλεμος γεννιέται απ’ την ειρήνη
τους
καθώς ο γιος από τη μάνα.
Έχει τα δικά της απαίσια χαρακτηριστικά.
Ο πόλεμός τους σκοτώνει
ό,τι άφησε όρθιο η ειρήνη τους.

Bertolt Brecht

   
Αννα μην Κλαις

Μιλάνε για καιρούς δοξασμένους, και πάλι
Άννα μην κλαις
θα γυρέψουμε βερεσέ απ’ τον μπακάλη.

Μιλάνε για του έθνους, ξανά, την τιμή
Άννα μην κλαις
στο ντουλάπι.. δεν έχει ψίχα ψωμί

Μιλάνε για νίκες… που το μέλλον θα φέρει
Άννα μην κλαις
Εμένα δε με βάζουν στο χέρι.

Ο στρατός ξεκινά
Άννα μην κλαις
Σαν γυρίσω ξανά
θ’ ακολουθώ άλλες σημαίες.
Ο στρατός ξεκινά..

Bertolt Brecht

Αφήστε αυτόν τον όμορφο κόσμο να διαιωνίζεται
ανακυκλώνοντας το αύριο μες στις πηγές του
 όπως τον καιρό που γεννήθηκα…
ως ν’αναδύεται κάθε πρωί,
για πρώτη φορά..
μες απ’τις ρόδινες αυγές της γέννας του.
Σβήστε απ’τον Ήλιο…  την κακή φωτιά.
Μη μας σκοτώνετε!

Bertolt Brecht

Καλημέρα….

 

  

Ξύπνα, μικρό μου κι άκουσε,
κάποιο Μινόρε της Αυγής,
Για σένανε είναι γραμμένο,
Από το κλάμα, κάποιας Ψυχής.

Το παραθύρι σου άνοιξε,
Ρίξε μου μια γλυκιά ματιά,
Κι ας σβήσω πια, τότε μικρό μου,
Μπροστά στο σπίτι σου, σε μια γωνιά.

Στίχοι: Μίνως Μάτσας
Μουσική: Σπύρος Περιστέρης
Μπουζούκι: Κώστας Καπλάνης
1η εκτέλεση 1947
Ερμηνεία: Απόστολος Χατζηχρήστος,
Μάρκος Βαμβακάρης & Γιάννης Σταμούλης

Καταπληκτική ερμηνεία..
από την Σωτηρία Μπέλου

Μέσα απ΄τη λάσπη

 
                                                                                                                                             

                                                      
                                                                                                    

Μέσα απ΄τη λάσπη

Μ έσα στη λάσπη.. αυτή των ημερών μας
Ε γκληματίες με κουστούμι και γραβάτα
Σ υνεδριάζουν
..
για το μέλλον της ζωής.

Α φεντικά αδίστακτα, με σβησμένο χαμόγελο
Π ερισπούδαστοι αλήτες.. τους υπηρετούν.

Τ ρομακτικές κραυγές.. μηδενισμού και απαξίωσης.
Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν.. να σωθούν.

Λ ήθη της Ιστορίας… Λάθος εντυπώσεις…
Α ισθησιακό περιτύλιγμα.. χαμένα κορμιά.
Σ κηνικό μετάλλαξης.. στην εποχή της τεχνολογίας.
Π ορτρέτο της πιό τραγικής μορφής των ημερών μας
Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν… να σωθούν.

                                                                   Lunapiena

"Αν δε στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη,
ποτέ σου δε θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της"

Οδυσσέας Ελύτης
"Μαρία Νεφέλη"

 

 
 

O D.H. Lawrence…. ονειρεύεται


Turbato da un Sogno
                                          
E la luna quella
FINESTRA alla ,
tanto grande e rossa ;
Nella nessuno στροφή ;
Nessuno Vicino al letto ;

Ascolta ? palpitano
i suoi Passi GIU ανά κλίμακα le
… o ai vetri è
un battito d’ ali ;
                                               
Lei un momento fa
sulla bocca mi baciava Κάλντα :
Κάλντα έρθει la luna nel sud
quando splende rossa ,
la luna che da abissi lontani
Segno quei λόγω Baci .

E la luna ora va
rannuvolandosi ,
frainteso χα!

Così già nel mio Sangue lenti affondano 
i miei Baci ,
presto restando sommersi .

Μη ci siamo capiti .

Δ. Lawrence H.

 

                                                  
Αναστάτωση απ’ένα όνειρο

 
Και το φεγγάρι στο παράθυρο
είν’τόσο κόκκινο και μεγάλο ;
Είναι στο δωμάτιο κανεις ?
Είναι κανένας
δίπλα στο κρεββάτι ;
 
Άφουγκράσου !
Ακούγεται ο ρυθμός
από τα βηματά του στις σκάλες
ή μήπως είναι κανα χτύπημα φτερών στα τζάμια ;
 
Εκείνη πριν ένα μόλις λεπτό
με φιλούσε στο στόμα θερμά :
Ήταν φλογερή ..
όπως η σελήνη του νότου
όταν λάμπει ολοκόκκινη ,
το φεγγάρι που
από την μακρινή άβυσσο
αντικατοπτρίζει
εκείνα τα δυό φιλιά .
 
Και η Σελήνη τώρα φέυγει
και κρύβεται πισω
απ’τα σύννεφα ,
παραπλανήθηκε κι αυτή !
Έτσι και μες το αίμα μου ,
αργά βυθίζονται τα φιλιά μου ,
και γρήγορα με κατακλύζουν .
 
Δεν καταφέραμε ..
να κατανοηθούμε .
 
Δ. Lawrence H.
Παραδοσιακά . Lunapiena

Una carezza….. Ένα χάδι…

                                                                                                                                              
Ούνα Carezza
                                                                                                                     
Umida è la terra , ha piovuto stasera ,
Nelle Radici di un platano.. sono Seduta
Αscolto Il Canto di un triste solitario uccello .

Cosa verrà domani , vecchio Amico mio ?
Αbusata è l atmosfera .. uccisa la Libertà ..
Risacca la rabbia sulla roccia di un potere feroce
Esasperata l umanità, pretende Giustizia …
Zaino pieno di dolore  e lacrime, il mio Cuore .
ZIngaro senza meta.. che domanda carezze ,
Αffamato l uomo…. in cerca dell’Amore

Lunapiena

 

Ένα χάδι

Υγρό το χώμα .. , έβρεξε πάλι απόψε ,
στου πλάτανου τις ρίζες κάθησα
κι άκουσα το θλιμμένο τραγούδι
ενός περαστικού φτερωτού επισκέπτη .

Τι θα φέρει το Αύριο , παλιόφιλε ?
Μολυσμένη πιά η Ατμόσφαιρα ..
ψυχορραγεί κι η Λευτεριά .
Ορμητικά επιστρέφει η οργή
σαν το αγριεμένο κύμα ..
πάνω στον απόκρημνο βράχο
ενός αδίσταχτου κατακτητή .
Αγανακτισμένη κι η ανθρωπότητα ..
Εδώ και Τώρα Δικαιοσύνη απαιτεί .
Σακί ποτισμένο με πόνο και δάκρυα
μοιάζει η δική μου η καρδιά .
Ζητιάνος δίχως όνειρα ,
που αναζητά
ένα χάδι ..
κι ο άνθρωπος λιμοκτονεί
γυρεύοντας … Αγάπη .

                                     
Lunapiena

 

Σιωπηλός απόψε ο Ουρανός

                    
     
                      
                                                                                                        

Silenzioso è il Cielo stasera
Sorride nel buio, la pallida Luna,
compagna eterna d’ Artemide
che corre nel suo bosco libera
cercando di vincere la sua paura,
lottando contro l’amara solitudine
in un mondo selvaggio che lotta feroce
per salvarsi e sopravivere…
 
Silenziose le Stelle aspettano,
mille luciole accese al buio,
candelle di Pace e d’Amicizia.
La nina nana canta la mamma,
e il suo bimbo sorride sereno,
nel sicuro nido materno…
richiamo di Vita, inno di Speranza
in un mondo che piange,
tante perdite e sofferenze quotidiane…
 
Silenzioso è il cielo stasera
calmo, abbraccia la Terra stanca
dalle sue mille contradizioni…

 

 

 
Σιωπηλός απόψε ο Ουρανός
κρυφά χαμογελά.. στη νύχτα το φεγγάρι
κι η Άρτεμις.. πιστή κι αιώνια φίλη του, 
  στα δάση τρέχει… ελεύθερη και μόνη
το φόβο της παλλεύει.. να νικήσει,
κι αντιστέκεται στη πικρή της μοναξιά,
μεσ’ένα κόσμο που σαν θεριό αγκομαχά,
για να σωθεί…. να επιβιώσει.
Αμίλητα και τ’άστρα… τρεμοσβήνουν,
πυγολαμπίδες που χορεύουν στο σκοτάδι,
ειρήνης και φιλίας… κεριά αναμμένα.
Γλυκό το νανούρισμα.. της μάνας
ευτυχισμένο του βρέφους το χαμόγελο.. 
στης αγκαλιάς.. την τρυφερή σιγουριά.
Αυγής κάλεσμα.. και ελπίδας ύμνος..
μες σ΄ένα κόσμο που θρηνεί.. απώλειες,
βάσανα, πόνο και ταλαιπωρίες μιας ζωής.
 
Σιωπηλός απόψε ο Ουρανός
ήρεμος, αγκαλιάζει… την κουρασμένη Γη,
με τις… χίλιες αντιφάσεις της.


Lunapiena