Περιμένοντας το Βράδυ

Δεν ξέρω πώς, δεν ξέρω πού,
δεν ξέρω πότε, όμως τα βραδιά
κάποιος κλαίει πίσω από την πόρτα
κι η μουσική είναι φίλη μας
– και συχνά μέσα στον ύπνο
ακούμε τα βήματα παλιών πνιγμένων
ή περνούν μες στον καθρέφτη πρόσωπα
που τα είδαμε κάποτε σ’ ένα δρόμο
 ή… ένα παράθυρο
και ξανάρχονται επίμονα
σαν ένα άρωμα απ’ τη νιότη μας –
το μέλλον είναι άγνωστο
το παρελθόν ένα αίνιγμα
η στιγμή βιαστική κι ανεξήγητη.

Οι ταξιδιώτες χάθηκαν στο βάθος
άλλους τους κράτησε για πάντα το φεγγάρι
οι καγκελόπορτες το βράδυ
ανοίγουνε μ’ ένα λυγμό
οι ταχυδρόμοι ξέχασαν το δρόμο
κι η εξήγηση θα ‘ρθει κάποτε
όταν δεν θα χρειάζεται πια καμία εξήγηση..

Α, πόσα ρόδα στο ηλιοβασίλεμα
– τι έρωτες Θέε μου, τι ηδονές… τι όνειρα,
ας πάμε τώρα να εξαγνιστούμε
μες στη λησμονιά…

«Ό, τι κι αν κάνουν θα νικήσουμε
– ο κόσμος μας ανήκει.
Το μέλλον… είναι μες στην τσέπη μας
σαν το κλειδί
του σπιτιού μας».

Τάσος Λειβαδίτης
από το.. "Βιολέτες για μια εποχή"