Ο διάλογος του ανέμου.. με τ’απέραντο γαλάζιο
συνεχίζεται στο χορό των κυμάτων… 

                                                                                        

..είναι  ω ρ α ί α   η  Θάλασσα
γιατί με σένα μοιάζει!

Θάλασσα, μάνα, αρμύρα μου εσύ, γαλάζια μοίρα,
για παραμάνα στον ώμο χρυσή τον ήλιο πήρα,
θάλασσα μνήμη, μαύρο μου ασήμι,
πάρ’ την καρδιά μου και κάν’ την νησί,
του ανέμου αγρίμι…


Θάλασσα πλατιά
σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις
θάλασσα βαθιά
μια στιγμή δεν ησυχάζεις
λες κι έχεις καρδιά
τη καρδιά μου.. την μικρούλα.. την φτωχιά.