File:Leopardi, Giacomo (1798-1837) - ritr. A Ferrazzi, Recanati, casa Leopardi.jpg                     
 
To ΑΠΕΙΡΟΝ
(Τζάκομο Λεοπάρντι)
 
Από πάντα μου είναι αγαπητός
τούτος ο ερημικός λόφος
κι αυτός ο φράκτης με τους θάμνους
που κρύβουν απ’τα μάτια μου
ένα μεγάλο μέρος
από τον μακρυνό ορίζοντα..
αλλά.. από δω που κάθομαι κι αγναντεύω,
απέραντους τόπους πέρα απ’αυτόν θαυμάζω,
υπερκόσμιες σιωπές και βαθύτατη γαλήνη
  διαπερνούν τη φαντασία μου..
σε τέτοιο βαθμό που η καρδιά μου
έχει αρχίσει να τρομάζει.
Και καθώς τον άνεμο ακούω να βουΐζει
μέσα απ’τό φύλλωμα των θάμνων
συγκρίνω αυτό τον ήχο
μ’εκείνη την απόλυτη σιωπή..,
κι αναπολώ την αιωνιότητα
και τις περασμένες εποχές
και.. το ηχηρό ζωντανό παρόν.
Έτσι σ’αυτή την απεραντοσύνη
βυθίζεται η σκέψη μου:
κι είναι γλυκύτατο να νοιώθω ναυαγός
σε τούτη την θάλασσα.
 
(Κείμενο από το δεύτερο χειρόγραφο του Ποιητή)
Trad. Lunapiena

 
  
  video di… GianoMusic   
 
L’INFINITO
(G. Leopardi)
 
Sempre caro mi fu
quest’ermo colle e questa siepe,
che da tanta parte
se l’ultimo orizzonte il guardo esclude.
Ma sedendo e mirando,
interminato spazio di là da quella,
e sovrumani silenzi, e profondissima quiete
io nel pensier mi fingo,
ove per poco il cor non si spaura.
E come il vento odo stormir
tra queste piante,
io quello infinito silenzio
a questa voce vo comparando:
e mi sovvien l’eterno,
e le morte stagioni, e la presente e viva,
e ‘l suon di lei.
Così tra questa infinità
s’annega il pensier mio:
e ‘l naufragar m’è dolce in questo mare.
 
Testo tratto dal secondo manoscritto autografo
(Visso, Archivio Comunale)