Posts from the ‘ΠΟΙΗΣΗ’ Category

Ολυνυχτία..

                                                                                                                                         

Ολυνυχτία

Δε με κατάλαβες,
όλη τη νύχτα ήμουνα πλάϊ σου,
προσπαθούσα να κλείσω τα παράθυρα,
πάλευα – όλη τη νύχτα.
Ο αγέρας επέμενε.
Άπλωσα τότε τις παλάμες μου πάνω σου
σαν δυο φύλλα ουρανού και σε σκέπασα.

Έπειτα βγήκα στον εξώστη
και κοίταζα δίχως χέρια τον κόσμο.
                                                                           

Βρεττάκος Νικηφόρος

                                                                                                                                                       

Καληνύχτα…. με Rainer Maria Rilke

 

 
"O φ ε ί λ ε ι ς  να  ζ ε ι ς  τη  Z ω ή  
 στο  έ π α κ ρ ο,
 όχι ανάλογα µε το τι µέρα είναι,
 αλλά βολιδοσκοπώντας…
 το  β ά θ ο ς  της  κάθε  µ έ ρ α ς”

 

Rainer Maria Rilke

            

 

Σ’ Α γ α π ώ 

Κλείσε τα μάτια μου …Μπορώ να σε κοιτάζω
Τ’ αυτιά μου σφράγισ’ τα… Να σ’ ακούσω μπορώ

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σ’ εσένα
Και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ

Σταμάτησέ μου την καρδιά
 και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι

Χωρίς τα χέρια μου μπορώ να σ’ε σφιχταγκαλιάσω
Σαν να ‘χα χέρια όμοια καλά με την καρδιά

Σταμάτησέ μου την καρδιά
και θα καρδιοχτυπώ με το κεφάλι
Και αν κάνεις το κεφάλι μου συντρίμμια στάχτη
Εγώ μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι…

Rainer Maria Rilke
σε μετάφ. Κωστή Παλαμά
      Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
    Ερμηνεία: Φωτεινή Δάρρα 

…εκεί θα σε περιμένω του Τάσου Λειβαδίτη

                                                                                                                                           

Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή
να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου,
είναι να ‘χει  κ α ρ δ ι ά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα,
είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.

Την αγάπη μας αύριο,
θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων
και τα καθήκοντα των συντρόφων.

Αν μου χάριζαν
όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα ,
θα προτιμούσα..
μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου,
φλογερά και μεγάλα,
σα δυο νύχτες έρωτα,
μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω,
πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα,
γιατί  σ’ α γ α π ώ.

Κλείσε το σπίτι.
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται
ένα ψωμί στα οκτώ,
εκεί που κατρακυλάει
ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων.
Σ’ όποιο μέρος της γης, σ’ όποια ώρα,

εκεί που πολεμάνε
και πεθαίνουν οι άνθρωποι
για ένα καινούργιο κόσμο…
εκεί θα σε περιμένω, αγάπη μου!

Τάσος Λειβαδίτης
                       

Πρωί… απ΄το Γ. Σεφέρη

 

                                                 
Πρωί

Άνοιξε τα μάτια και ξεδίπλωσε
το μαύρο πανί πλατιά και τέντωσέ το
άνοιξε τα μάτια καλά.. στύλωσε τα μάτια
προσηλώσου.. προσηλώσου.. τώρα ξέρεις..
πως το μαύρο πανί ξεδιπλώνεται..
όχι μέσα στον ύπνο.. μήτε μέσα στο νερό..
μήτε σαν πέφτουνε τα βλέφαρα ρυτιδωμένα
και βουλιάζουνε λοξά σαν κοχύλια,
τώρα ξέρεις πως το μαύρο δέρμα του τυμπάνου
σκεπάζει ολόκληρο τον ορίζοντά σου
όταν ανοίξεις τα μάτια ξεκούραστος, έτσι..
ανάμεσα στην ισημερία της Άνοιξης 
και την ισημερία του Φθινοπώρου
εδώ είναι τα τρεχάμενα νερά
εδώ είναι ο κήπος…
εδώ βουίζουν οι μέλισσες μες στα κλωνάρια
και κουδουνίζουνε στ᾿αυτιά ενός βρέφους
και ο ήλιος Να!.. και τα πουλιά του παραδείσου
ένας μεγάλος Ήλιος.. πιο μεγάλος απ᾿το Φως.

Γ. Σεφέρης

 

     
Αφήγηση: Γ. Σεφέρης
Video από τον
 
stkorde

Οι εναπομείναντες.. του Μ. Χατζηπροκοπίου

                                                                             

 

Οι εναπομείναντες

Ψάξε να βρεις τους ανθισμένους κήπους
τις γειτονιές που παίζαμε παιδιά
αυτά που θάφτηκαν
στις εκβολές των ποταμών
και στης ψυχής τη σκοτεινή πλευρά.

Πορτοκαλί φεγγάρι
που γλιστρά στη θάλασσα
μίση κι αγάπες που ξεφτίσανε
ξεθωριασμένα πρόσωπα
..εφηβικών ερώτων.

Ψάξε να βρεις ανάμεσα στα φύλλα το τζιτζίκι
τον εαυτό σου τον χαμένο στο λαβύρινθο
τους ποιητές.. όσους επέζησαν
και τους εναπομείναντες συντρόφους.

Μ. Π. Χατζηπροκοπίου
από τα "Τα Σύννεφα του Αραράτ"

                                                                        

Στον Καθρέφτη.. του Μ. Χατζηπροκοπίου

                                                                                                                                                        

                                                                                                                                                                                

Στον Καθρέφτη..

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
τα γένεια μου να μεγαλώνουν,
τα νύχια των ποδιών μου να μακραίνουν,
τις χάντρες του κομπολογιού μου να βαραίνουν.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
το δειλινό σιγά σιγά να πέφτει,
το τραίνο να σιμώνει στο σταθμό,
το πλοίο της γραμμής να φτάνει.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
σταγόνες βιαστικές να πέφτουν στην κλεψύδρα
τις ώρες.. να σφυροκοπούν το χρόνο
το άπειρο.. να εξαφανίζεται.

Κοιτάζω στον καθρέφτη..
τους σάτυρους.. κοντά στο τζάκι καθισμένους,
τα κάστανα να ψήνουν στη φωτιά,
και το κρασσί γουλιά γουλιά να πίνουν..

Τώρα γνωρίζω.. την ακτίνα του κύκλου.

Μιχάλης  Χατζηπροκοπίου 
από το "Ορεινό Καταφύγιο"
(Θεσ/νίκη, 1988)

Β ι ο γ ρ α φ ι κ ά   Στοιχεία

Ο Μιχάλης  Χατζηπροκοπίου γεννήθηκε το 1937 στην Αγιάσο
της  Λέσβου, όπου μεγάλωσε και πήγε σχολείο.   Το 1955 έφυγε στην Αθήνα, μόλις τελείωσε το γυμνάσιο και γράφτηκε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών και Εμπορικών Επιστημών.
Μετά το πτυχίο και τη θητεία του στο Στρατό, δούλεψε για ένα διάστημα στην «Πειραϊκή – Πατραϊκή» και από το 1965 στο ΚΕΠΕ.

Το 1967 έφυγε με υποτροφία στην Αμερική, προκειμένου να συνεχίσει τις σπουδές του. Πήρε Μaster και το διδακτορικό του στα οικονομικά από τα Πανεπιστήμια του Rochester της Νέας Υόρκης και του State University of New York, at Binghamton,  αντίστοιχα. 

 Aφού δίδαξε για λίγο στις ΗΠΑ και τον Καναδά, το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα.. για να διδάξει αρχικά ως επισκέπτης Kαθηγητής
στην Ανωτάτη Βιομηχανική Σχολή Θεσσαλονίκης
(από το 1990 Πανεπιστήμιο Μακεδονίας), στην οποία
τον Δεκέμβρη του 1975, διορίστηκε, έχοντας εκλεγεί τακτικός Kαθηγητής στην έδρα της Ιστορίας Οικονομικών Θεωριών.

Ο Μιχάλης Χατζηπροκοπίου δίδαξε:
Ιστορία Οικονομικών Θεωριών,
Οικονομική Ιστορία της Ευρώπης,
Μικροοικονομική και Μακροοικονομική Θεωρία.

Διετέλεσε, Αντιπρύτανης (1978 – 1979 και 1991 – 1997),
Πρύτανης (1979 – 1980, 1982 – 1984 και 1997 – 2000) και Προπρύτανης (1980 – 1981) στην Α.Β.Σ.Θ. και το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, ενώ έγραψε βιβλία και πολλά άρθρα, σε
επιστημονικά περιοδικά, συλλογικούς τόμους και πρακτικά επιστημονικών συνεδρίων.

Διακρινόταν για τις κοινωνικές του ευαισθησίες, που
για πολλά χρόνια συνδέθηκαν με τους αγώνες της Αριστεράς.

Το 1998 δημοσίευσε την πρώτη του ποιητική συλλογή..
«Ορεινό Καταφύγιο – Ταξίδι», την οποία ακολούθησε η δεύτερη συλλογή ποιημάτων του με τίτλο «Τα σύννεφα του Αραράτ»,
το 2004.

Ήταν παντρεμένος με την Φωτεινή και είχε..
μια κόρη, δυο γιούς και.. μια εγγονή.
Έφυγε από κοντά μας… στις 9 Απρίλη 2010.

Σπασμένα Μάρμαρα, του Μ. Χατζηπροκοπίου