Posts from the ‘ΣΕΒΑΣΜΟΣ στη ΦΥΣΗ’ Category

Μέσα απ΄τη λάσπη

 
                                                                                                                                             

                                                      
                                                                                                    

Μέσα απ΄τη λάσπη

Μ έσα στη λάσπη.. αυτή των ημερών μας
Ε γκληματίες με κουστούμι και γραβάτα
Σ υνεδριάζουν
..
για το μέλλον της ζωής.

Α φεντικά αδίστακτα, με σβησμένο χαμόγελο
Π ερισπούδαστοι αλήτες.. τους υπηρετούν.

Τ ρομακτικές κραυγές.. μηδενισμού και απαξίωσης.
Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν.. να σωθούν.

Λ ήθη της Ιστορίας… Λάθος εντυπώσεις…
Α ισθησιακό περιτύλιγμα.. χαμένα κορμιά.
Σ κηνικό μετάλλαξης.. στην εποχή της τεχνολογίας.
Π ορτρέτο της πιό τραγικής μορφής των ημερών μας
Η ρωες που σέρνονται και παλεύουν… να σωθούν.

                                                                   Lunapiena

"Αν δε στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη,
ποτέ σου δε θα μπορέσεις να σταθείς επάνω της"

Οδυσσέας Ελύτης
"Μαρία Νεφέλη"

 

 
 
Advertisements

Η Γη ακόμα… Ζει, με τον Κώστα Χατζή

                                                                                                           

 
Η Γη ακόμα… Ζει, με τον Κώστα Χατζή

…κάποτε οι Ινδιάνοι μας είχαν πει:

Noi e la Terra dovremmo essere
compagni con uguali diritti.
Quello che noi rendiamo alla Terra
puo’ essere una cosa cosi’ semplice
e allo stesso tempo cosi’ difficile
come il rispetto.

^

Εμείς και η Γη οφείλουμε να είμαστε
σύντροφοι με ίσα δικαιώματα.
Εκείνο που πρέπει ν’ανταποδώσουμε στη Γη
είναι τόσο απλό.. και την ίδια στιγμή
τόσο δύσκολο… όπως είναι ο Σεβασμός.

Jimmie Begay
(Indiano Navajo)
Μετάφραση Lunapiena

Αυτοφυείς Ορχιδέες.. της Λέσβου

 

 

Αυτοφυείς Ορχιδέες.. της Λέσβου

Οι Ορχιδέες είναι η νεότερη οικογένεια Λουλουδιών.
Είναι μέχρι σήμερα γνωστά γύρω στις 20.000 – 35.000
είδη που κατανέμονται σε 800 περίπου γένη.

Τις Ορχιδέες στον Ελλαδικό χώρο περιέγραψε ο Λέσβιος Θεόφραστος (Ερέσιος στην καταγωγή),  (371-287 π.Χ.)

«Ε ύ δ ε ν δ ρ ο» και «Λασία» αποκαλούσαν την Λέσβο,
στην προϊστορική περίοδο
κι έτσι κατάφυτη παραμένει μέχρι σήμερα. Στο κέντρο της, δεσπόζει ο Όλυμπος με υψόμετρο κορυφής τα 967 μ. και στις υπώρειές του, σε υψόμετρο περίπου 500 μ. βρίσκεται η Πανέμορφη Κωμόπολη της Αγιάσου…

“.. Στην Αγιάσο είναι ότι και στο Άγιο ¨Όρος.
Η ζωή μοιάζει να κινείται με μια αφάνταστη επιβράδυνση…,
να είναι αιώνες ολόκληροι.. πίσω από την εποχή μας.
Όλα εκεί είναι απλά, ήσυχα, πατριαρχικά, όπως στους καιρούς
 που η μηχανή δεν είχε ακόμα εμφανισθεί…”

Κώστας Ουράνης
 
..κάποιες από τις.. Αυτοφυείς Ορχιδέες.. της Λέσβου


Ophrys reinholdii.. η ορχιδέα του Ράινχολντ.


Anacamptis, Ανάκαμπτος


Cephalanthera η longifolia

..απαράμιλλο το κάλλος των λεπτεπίλεπτων
ανθέων τους… σαγηνεύει.., ενώ συνεπαίρνει
η αναζήτησή τους στην ανοιξιάτικη ύπαιθρο
στις παρυφές του Ολύμπου… εκεί στην περιοχή
της Αγιάσου.. που σ’αγγίζει η ανθρωπιά..
και χαίρεσαι το χαμόγελο και την καθαρότητα
της ψυχής… των παιδιών της.

 
 (
από την μελέτη: «Ορχιδέες, Αγριολούλουδα της Λέσβου»
των.. 
Γιάννη Α. Καρατζά – Αλκμήνης Γ. Καρατζά)
^
 
http://www.agiasos.gr/

Αχ! Μικρό Τριαντάφυλλο… Τριανταφυλλάκι

                                                                                                                                                  

                                                                                                                      

 
Να το μυστικό μου.
Είναι πολύ απλό:
μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά.
Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

-Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν,
επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας για να το θυμάται.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψες για το τριαντάφυλλό σου
που το κάνει τόσο σημαντικό.

-Είναι ο χρόνος που ξόδεψα για το τριαντάφυλλό μου…
είπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

-Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια,
είπε η αλεπού.

-Μα εσύ δεν πρέπει να την ξεχάσεις
Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος για ό,τι έχεις εξημερώσει.
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…

-Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…
Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…

                                                                                                                      

     
Είναι κόκκινο σαν αίμα, σαν ανοίγει το πρωί
κι η δροσούλα δεν τ’ανοίγει από φόβο μην καεί
ανοιχτό το μεσημέρι, σαν κοράλι.. σαν παιδί,
και στα τζάμια μαγεμένος σκύβει ο Ήλιος να το δει..

 
 

                                                                                                                      

     
Κάθε πρωί ξεκινούσαμε να πάμε στη δουλειά
στο λεωφορείο γελούσαμε είμαστε δυο παιδιά

Κόκκινο τριαντάφυλλο.. κόκκινο το δειλινό..

 

                                                                                                                      

     
Για δες τη νύχτα.. πως ο κήπος μας ανθίζει
καθώς ο αγέρας.. το τραγούδι μας σφυρίζει..

 

                                                                                                                      

      
…πριν τελειώσει το τραγούδι κι ο αγέρας κοιμηθεί
μέσα στο βαθύ σκοτάδι σιγανά θα μαραθεί..

Μα εσύ.. δεν πρέπει να το ξεχάσεις
Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
είπε η αλεπού

Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…
Ξανάπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται…

ΚΑΛΗ  ΗΜΕΡΑ σε ΟΛΟΥΣ  μας 

Ένα επίκαιρο Μάθημα Ζωής.. από τους Ινδιάνους

   
^
 από το 1854, η απάντηση που έδωσε ο αρχηγός των Ινδιάνων Seattle, στον τότε Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Φράνκλιν Πηρς, που απαίτησε να αγοράσει την Γη τους.
^
   

bar

   
Ω!… Μεγάλο Πνεύμα,
χαρισέ μου την ηρεμία
ν’α π ο δ ε χ  θ ώ  τα πράγματα
που δεν μπορώ να αλλάξω,
το κουράγιο και την δύναμη
να  α λ λ άξ ω   ό,τι μπορεί ν’αλλάξει,
και την φρόνηση να μπορώ
να  κ α τ αλ ά β ω  αυτή την διαφορά.

bar

Να θεωρούμε τους εαυτούς μας
σαν ένα κομμάτι της Φύσης..
κι όχι σαν εχθρό που’ρχεται απ’έξω,
κι επιδιώκει να επιβάλει στη Γη
την προσωπική του θέληση.

Να γνωρίζουμε ότι δεν είναι δυνατόν
 να κάνουμε κακό σε κάποιο μέρος της Γης
χωρίς να  κάνουμε κακό και στον εαυτό μας..

bar

   

bar

   
Μάνα Γη… Πατέρα Ουρανέ,
τα  π α ι δ ι ά  σας  ήμαστε…

bar

Αφιέρωμα στη Ελένη…. και τον «Βιο μπαξέ» της

 

 

                                                                                                                                 

                                                      
   
                                                                                                             
..κάπου εκεί στην Πανέμορφη Πόλη.. της Νάουσας 
                                                                                                                
                                                                                                               
   Η σχολή του Αριστοτέλη στο Νυμφαίο Μίεζας
…κάπου κοντά στη Σχολή του Αριστοτέλη 
που μελετούσε τα "περι Φύσης"
  

 

                                                        
 

…θα συναντήσεις τον όμορφο χώρο του "Βιο μπαξέ"
που η Ελένη….στόλισε με κέφι, χαμόγελο και μεράκι 
και "Βιολογικά και Παραδοσιακά Προιόντα"
 

                                                            

 ΚΑΛΕΣ  ΔΟΥΛΕΙΕΣ…. Ελένη μου
                                                                                                             
 

                                                                                                                                              

                                                                                                                                                            

Έπιασε… η αθώα τους ευχή (΄Blog Action Day)

                                                                                                                 
                                                                                                     
 

                                                                           

Έπιασε… η αθώα τους ευχή

‘Ηλθε κάποτε μια μέρα στο κόσμο, που ο ήλιος κουράστηκε πιά τον γαλάζιο ουρανό να φωτίζει,
και τα σύννεφα δεν έφερναν νερό, κόπασε κι ο άνεμος
κι η νύχτα έκρυψε στο σκοτάδι της τ’άστρα και
τη Σελήνη. Το Πράσινο έπαψε πιά τη Γη.. μ’ελπίδα
να στολίζει κι η Περσεφόνη φυλακισμένη έμεινε..
για χρόνια, στα φωτισμένα με λάμπες και φλόγες ευγενών αερίων του υποχθόνιου αφέντη της, στ’άδυτα παλάτια του Άδη. Κι έγινε κόλαση η ζωή.. και ράθυμος
ο νους τ’ανθρώπου κι η φαντασία έσβησε.. σταμάτησε
η τέχνη να δημιουργεί, κι η ποίηση δεν άνθιζε τα ρόδα της στο περιβόλι της ψυχής.

Γέμισε ο ουρανός από σύννεφα μαύρου δύσοσμου καπνού. Στις πόλεις φύτρωναν κτήρια πανύψηλα από σίδηρο και μπετόν κι ο άνθρωπος.. θεός πίστεψε πως είναι, καθ’ομοίωση με τον Πατέρα και κατασκεύαζε ολημερίς, χωρίς σταματημό, άψυχες μηχανές και έστησε εργαστήρια εξερεύνησης τάχατες του μυστηρίου της ζωής και αποθήκευε με αγωνία
και λαιμαργία, αντί για σπόρους, χρήμα.

Η γη έχασε την αξία της, θρηνεί γονατιστή η Δήμητρα γερασμένη, αγκαλιάζοντας τους τελευταίους καμμένους κορμούς των δέντρων, και τα ποτάμια στέρεψαν..
κι οι λίμνες θόλωσαν απ’τη λάσπη,
και δεν καθρέφτισαν πιά τ’όμορφο πρόσωπο
του Νάρκισσου. Άρχισαν να λοιώνουν οι πάγοι.. αφιλόξενες και στείρες έμειναν οι θάλασσες κι οι ωκεανοί κρατούν με κόπο του Ποσειδώνα την οργή.

Οι μούσες εγκατέλειψαν τον Όλυμπο, κρύφτηκαν
κι οι νύμφες.. δραπέτευσε και η Νεφέλη, οδύρεται στις έρημες χαράδρες η Ηχώ, κι οι άγγελοι θρηνούνε, ενώ κακόβουλα σιδερένια πουλιά.. τον θάνατο σκορπούσαν.

Άμυαλοι σκλάβοι-αφέντες της εύκολης δόξας και
του πλούτου, παζαρεύουν με ύφος παντογνώστη
την πολυεθνική πραμάτεια τους… μια δεκάρα
η ηθική.. και η αξιοπρέπεια πωλείται στις εκπτώσεις.. γέμισαν οι αγορές του κόσμου.. από ξεπεσμένους άφραγκους πρίγκηπες, που χλευάζουν και λοιδορούν χαμένες δόξες..κι εξουσίες. Είν’ άπιστος και ύπουλος υπηρέτης το χρήμα, αλλάζει αφέντες συνεχώς.

******

Μια μάνα γονατιστή παλεύει να σώσει το μονάκριβο παιδί της.. να το γαλουχήσει τολμάει με παλιά
παραμύθια της γιαγιάς, πιό κει κρυμμένος
ένας συγγραφέας.. σκυφτός με αγωνία φανερή..
να σώσει προσπαθεί το Λόγο, κι ένας ζωγράφος
με ματωμένα χέρια απ’τη μπογιά, δακρυσμένος..
παλεύει να σώσει της ζωής την ομορφιά,
σε μια ακτίνα του ήλιου..

Σ’ένα υπόγειο μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά παιδιά..
και ψάχνουν μ’ενα φακό από λείζερ… για να βρουν
του Αλαντίν την λάμπα.. να κάνουν θέλουν μια ευχή..
το φως της αυγής να ξεπροβάλει… και το φεγγάρι
να φανεί στον ουρανό και πάλι.. λαμπρό και φωτεινό όπως το τραγουδούσανε.. τα χρόνια τα παλιά,
στα παραμύθια του παππού, χωρίς το φόβο
της σκλαβιας.. τα Ελληνόπουλα.

Μια αραχνιασμένη ακούρδιστη λύρα.. τραβάει την προσοχή τους, αρχίζουν να χαιδεύουν τις χορδές της απαλά.. με δέος στη ματιά.. κι ένοιωσαν τις νότες
της χαράς, να τους γεμίζει την καρδιά… μια ακτίνα
από ανέλπιδο φως… τρύπωσε κρυφά στο σκοτάδι..
κι έλαμψε σαν άστρο.. και μεμιάς όλα μαζί….
ξέχασαν τη λάμπα του Αλαντίν και άρχισαν δειλά
να τραγουδάνε.. μια προσευχή: "Κάνε Θε μου να σωθεί  της Φύσης η Αρμονία". Ένα χαμόγελο απρόσμενης χαράς τα πρόσωπά τους φώτισε, γεννήθηκε μέσα τους
και πάλι η Ελπίδα.. έπιασε η αθώα τους ευχή..
Νίκησε για μια ακόμα φορά… και πάλι η Ζωή!

Lunapiena